Zie ons zitten, samen op de bank, voor de televisie. Korte, natte haren. Bart in een groene pyjama van badstof en ik in een rode nachtpon met een appel met een hap eruit. Allebei dikke gebreide sokken van oma aan die niet kietelen en een Tupperware bakje met paprikachips en rozijntjes op schoot. St, het begint.
‘Luister even wat ik roep,’ zingt Ome Willem.
‘Nee, nee,’ zegt Bart.
‘Lust jij ook een broodje…’ gaat Ome Willem verder.
‘Mag niet.’ Bart slaat lachend beide handen voor zijn mond.
‘Poep!’ roep ik zo hard als ik kan.
We proesten het uit. Maar Bart kan niet tegelijk hard lachen en een bakje vasthouden. Dus het bakje valt en hij houdt direct op met lachen. Ik raap alle chipjes en rozijntjes van de vloerbedekking en stop ze terug. Met twee handen pakt Bart het bakje aan. Dan grijnst hij naar mij, tuurt een tijdje naar een van de rozijntjes en besluit dat ie anders is. Ik mag ’m hebben.
‘Met een papje, met een papje!’
Naar de inhoud springen
Niet over praten 