Maand: februari 2019

Dat hij in zijn laatste dagen zit, dat idee heeft hij. Op zijn vaste bankje in het park, met uitzicht op ontluikend geel-paars-wit, haalt de oude man een leren etui en een doosje lucifers uit zijn binnenzak. Mijn vaste dagelijkse pretje, denkt hij bij zichzelf en trekt aan de sigaar totdat de punt flink gloeit. Wie weet heeft hij van alles onder de leden, wie weet ook niet. Maar nu, hier, in de eerste zonnestralen van het jaar die z’n oude botten opwarmen, is alles goed. Langzaam blaast hij een wolk rook uit. Zijn hond, die hij Focus heeft genoemd om hem eraan te herinneren wat belangrijk is, ligt een eindje verderop aan een tak te kluiven. Zodra hij de tabak ruikt, komt hij aangekwispeld en vlijt zich tussen de twee voeten van de oude baas. Een van z’n lange oren valt over de veters.
De dagen worden langer, mijmert de oude man, dat gedoe met de klok komt er weer aan. Misschien is het wel de laatste keer dat ik met de wijzers in de weer moet.
Vroeger, toen was hij daar niet mee bezig, met de tijd. Al die dagen die hij beleefd heeft, verslonden, verspild en verdrongen, ze zijn allemaal oud. Ineens komt er een Groningse uitdrukking bij hem boven: ’n Olle van doagen. Ja, dat ben ik, herhaalt hij naar niemand in het bijzonder, ik bin ’n olle van doagen.
De hond staat op, omdat hij een bal in het vizier heeft gekregen. Hij zet een paar stappen, maar bedenkt zich en gaat weer bij de baas liggen.
De oude man blaast nog eens diep uit. Traag waait de wolk een kale trompetboom in en lost op tussen de takken. Oud, ja dat is hij zeker, maar der dagen zat? Nee, dat is hij alleszins niet. Laat ze maar komen die dagen, glimlacht hij, pretjes heeft hij nog genoeg.

Ze zal vast ergens zijn, het meisje, het dappere meisje met de blauwe pretoogjes. Het meisje dat van knutselen houdt, van honden, van melig doen met vriendinnen en van rustig aan. Heeft ze zichzelf verstopt in een zee van knuffels? Is ze meegevoerd door een allesverslindende draak? Is ze, licht als ze is, opgelost in een mist die met één veeg de horizon kan uitgummen?
De ratio doet z’n uiterste best haar op te sporen. En komt aan met strakke schema’s, strenge regels. Vanuit haar schuilplaats bestudeert het meisje het dikke draaiboek. Er staan best logische dingen in vindt ze, maar ze is te koppig om zich eraan te houden.
Ook de liefde blijft zoeken. Ook al zijn de plekken verkeerd, de momenten misplaatst en de manier waarop overhaast. De liefde is bang dat ze het meisje kwijtraakt. Bang voor de draak, voor de mist, ja misschien vreest de liefde zelfs de liefde.
Niemand, ook haar familie niet, kan haar écht vinden. Wanhopig schuimen al haar dierbaren de verstopplekken af. Ze geven alles wat ze hebben, maar het meisje geeft geen sjoege. Af en toe en echt maar voor heel even, denken ze een glimp van haar op te vangen. Maar ze hoeven maar iets te lang, iets te veel, iets te hard… of het meisje vlindert vrijwel onzichtbaar haar geheime fort weer in.
Toch fluistert het allerbinnenste binnen van het meisje dat ze gevonden wil worden. Maar hoe dan? Hoe dan? Hoe? Als de mensen die van haar houden haar durven loslaten? Als haar zelfgebouwde fort afbrokkelt? Of moet ze eerst zichzelf ontdekken? Erachter komen dat ze prachtige pretogen heeft. Dat haar vriendinnen gek op haar zijn, omdat ze zulke flauwe grappen maakt. Haar ouders van haar houden, enkel en alleen omdat er van haar maar één is. Dat ze van top tot teen echt helemaal oké is.
Als ze de liefde maar zou durven toelaten, zou ze zichzelf kunnen laten zien aan iedereen die er oog voor zou hebben.