‘Ik slik antidepressiva’, hoorde ik mezelf op AT5, de Amsterdamse stadszender, zeggen. Dat zat zo:
Het programma ‘Straten van Amsterdam’ zocht mensen die mee wilden werken aan een item over de straat waarin ik woon. Ik dacht, ik promoot mijn blog, onze wijkkrant en ga zeuren dat er hier nog steeds geen supermarkt is. Dat is allemaal gelukt. Ook al hield de presentatrice de microfoon te dicht bij mijn mond (Waarom zei ik niks?), kwam ze niet geïnteresseerd over (Waarom zei ik weer niks?) en liepen Mokum en ik onnodig met de crew mee naar mensen verderop in de straat die ook werden geïnterviewd om de achtergrond op te leuken (Waarom deed ik dat?).
Zo zit het ook:
Eenmaal op televisie bleek ik best mezelf. Alhoewel het de vraag is of je wel jezelf bent als je antidepressiva neemt. Maar daarover een andere keer. Ook in het fragment waarin ik vertel dat ik die pillen slik en waarom het zoveel makkelijker is daarover te schrijven dan erover te praten, zie ik iemand die ik ken. Mensen zeiden, appten en merkten op: Meisje toch, wat doe je dat goed. Geweldig. Wat tof. Je kunt trots zijn op jezelf dat je dit hebt gedaan.
Mooie woorden. Maar het meest bemoedigend waren de reacties van puberdochter: ‘Mam, er kijkt helemaal niemand naar AT5.’ En puberzoon: ‘Zeker een heleboel nieuwe volgers op je blog gekregen na de uitzending.’
Dus als je wilt:
https://www.at5.nl/artikelen/e27840/amstelvlietstraat
Naar de inhoud springen
Niet over praten 