Stipt om 15.00 uur drinkt ze muntthee, dan gaat ze plassen, laat de wc-deur op een kier en loop ik naar binnen, draai een rondje, zwiep mijn staart tegen de toiletrol en ga terug de gang in. Ze trekt door, doet haar schoenen aan, pakt de riem en we gaan, rechtsaf door Villa Mokum, mijn lievelingsgebouw. Altijd, elke middag hetzelfde.
Soms loopt ze ineens naar links, of ze plast niet of drinkt koffie. Dat moet ik niet. Dan weet ik het niet. Dan is alles anders dan anders.
‘Is goed voor ons,’ zegt mijn baas, ‘even uit onze comfortzone’.
Maar waarom? Ik hou van gewoontes, van altijd alles hetzelfde. Van rust, reinheid en regelmaat. Mijn baas vindt dat maar saai. Dat moet ze niet. Af en toe moet en zal het allemaal anders. Gejaagd, groezelig en grillig. Maar wederom, waarom?
‘Nou’, zegt ze tegen haar vriendin terwijl we in het Darwinplantsoen lopen, ‘het is moeilijk om te bepalen of je nog tevreden bent met je gewoontes als je er nooit van afwijkt. Dus ontdek nieuwe dingen, doe nieuwe ervaringen op, vergroot je kennis.’
Ik word al moe als ik ernaar luister. Daarom deze tip van mij: laten we gezellig samen in onze vertrouwde mand blijven. Lekker dicht tegen elkaar aan, voor iedereen een botje en alleen een pootje buiten boord is meer dan genoeg. Zeker in een wereld waar bazen je maar blijven opjagen om je grenzen te verleggen.
Niet over praten 