Maand: februari 2020

Hetzelfde

Ha broer,
‘Weet je hè, ik heb het er met veel mensen over, mensen die je nog kent zoals man E en nicht M. En met mensen die er niet meer zijn, zoals oma Barbertje. Ook met mensen die nieuw voor jou zijn, puberzoon, puberdochter, vriendin I… Hele apps schrijf ik vol, uren praat ik erover, ben zelfs bij een haptonoom die me aanraakt om dichter bij mijn gevoel te komen. Zeg dat wel, brrrr. Maar ik ben helemaal vergeten het jou te vertellen, terwijl wij toch hetzelfde zijn.
Nou ja, dat van mama had je vast wel verwacht, je weet toch nog wel dat ze vaker ziek was? Nu dus voor de zoveelste keer, ja sorry hoor, bij haar komt er geen einde aan, ik word er moe van. Moet je daarom lachen? Nou vooruit, het gaat eigenlijk best goed met haar, mensen zeggen dan altijd gezien de omstandigheden, maar dat vind ik een kutuitspraak. Kut ja. Mag niet. Ze leeft bij de dag en doet heel veel leuke dingen met haar vriendin. Ja, nog steeds dezelfde, die ken je nog.
En pap is dus nu ook ziek, toch van het roken helaas. Hij wordt niet meer beter. Eerst was hij daar erg van in de war, maar dat kwam ook omdat de ziekte in zijn hoofd zit. Gelukkig krijgt hij daar nu medicijnen voor en is hij weer zichzelf. Daar ben ik heel blij mee en zijn vriend trouwens ook. Precies die ja, papa is nog altijd samen met hem. Om pap maak ik me zorgen, ik weet niet hoe lang het allemaal nog duurt. Nog een tijdje en dan zijn jullie weer hetzelfde. Dat vind ik een fijn idee. Jij ook hè? Ik zie het aan je.

Tevergeefs

Nee, ik wil niet dat je te dichtbij komt. Dat je alleen maar zendt, zendt en nog eens zendt en dat ik dat allemaal op moet vangen. Dat alles wat je doet, zegt en vraagt zich op mij richt. Dat je als een zuignap aan me vastplakt. Dat ik stik, terwijl jij alleen maar aardig doet. Ik wil niks vertellen als je toch niet luistert. Iets met je delen als je toch alleen maar over jezelf praat. En als een olifant in mijn porseleinkast ronddendert.
Ik begrijp niet dat je niet luistert als ik zeg dat ik even tijd nodig heb. Of ruimte. Of gewoon even niet wil of kan. Ik snap niet dat je niet voelt wat ik voel. Steken in mijn borst, een klomp in mijn maag, schouders die strak van de spanning staan en een hoofd wat kolkt en bruist en barst.
Ik snap vooral ook niet dat het mij niet lukt het je duidelijk te maken. Of ik je nu probeer te negeren, om de tuin te leiden, mezelf onzichtbaar probeer te maken of juist te overschreeuwen, of ik verdwijn, met gestrekt been tegen je inga… Het lukt me niet.
Ik snap ook niet dat ik na tig keer tevergeefs mijn grenzen aangeven, het gewoon nog een keer probeer. En nog een keer. Terwijl jij alles uit liefde doet en met de beste bedoelingen.