Liefde in tijden van

Ha broer,
Ik heb een tijdje niks van me laten horen, nee. Omdat ik niet wist hoe het moest. En omdat ik het niet kon. Het is vreemd allemaal. Heeft iemand jou wel verteld hoe de wereld er nu uitziet? Alsof iemand dat ook weet… In ieder geval, ik wil het er wel even met je over hebben eigenlijk. Je mag bijna niet naar buiten, je moet anderhalve meter afstand houden en als je een keer hatsjie niest moet je gelijk binnenblijven… Oh, vind je dat saai allemaal? Je wilt weten hoe het papa en mama gaat. Ja, dat kan ik ook een stuk beter uitleggen. Gister was ik met mama naar het ziekenhuis voor haar tweede kuur, ik ging niet mee naar binnen, dat mocht niet. Maar toen ze klaar was, vertelde ze dat er een hele lieve zuster was oet ‘t Knoal die vond dat ze zo’n mooi accent had. Op weg naar huis hebben we nog erg gelachen om Brigitte Kaandorp op de radio. Die heeft pas echt een heel zwaar leven. Ja echt heel zwaar. Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Of in jouw woorden heul moeke.
Pap ligt nog in het ziekenhuis, morgen gaat hij naar huis. Dan gaat ie in een bed in de kamer. Ik moest er best om huilen, maar jij vindt het vast grappig. En handig is het zeker. Hoeft ie ook niet meer traplopen en kan ie vanuit zijn bed lekker tv kijken, ik denk naar Chateau Meiland, met die hysterische homo. Homo ja, dat mag ik best wel zeggen. Er komen mensen om hem te helpen met wassen, aankleden en medicijnen en zo. Eigenlijk net zoals bij jou. Precies-dezelfde-als-net-zo-één.
Nou broer, dat is het wel zo’n beetje. Ik weet ook niet hoe het verder gaat. Maar je hoort gauw weer van me. Dikke smok.