Inmiddels zitten we een week in CQ. Niemand heeft ook maar ergens last van. Vriend S appte foto’s van jaren geleden. Ik was vergeten dat ik er rond 1984 alles aan deed om net zo’n kuif als Roberto Jacketti van the Scooters van m’n haar te touperen. Vriendin I kwam langs met een enorm boeket bloemen, om te vieren dat we al op de helft van de QC zijn. Terwijl we praatten stond ik in de deuropening en zij op gepaste afstand op de stoep achter de geparkeerde fietsen. Precies op dezelfde manier waarop haar dochter en die van mij vorige week stonden. Met deze vormen van contact voelde ik me, zoals moeder A en ik altijd spottend zeggen, gezegend. Gezegend, dankbaar, ik weet niet waarom die woorden zo jeuken. Misschien dat het de resten van ons gereformeerde verleden zijn.
Man E en ik gingen hond M uitlaten op een nieuwe plek, het Diemerbos. Dat ligt geperst tussen de A1 en de A9, maar daar merk je verder weinig van. Nieuwe losloopgebieden leveren stress op. Hond M weet niet waar ze het moet zoeken, vanwege de nieuwe luchtjes en man E en ik zijn gespannen omdat we niet weten welke kant het allemaal op gaat.
Puberzoon vertrok voor een logeerpartij met een klein groepje bij een vriend wiens ouders niet thuis waren. Puberdochter klierde dat hij een pyjama feestje had. Ik maakte mij zorgen om MDMA, LSD en drank, maar hij kwam de volgende dag fris en fruitig thuis en toog direct aan zijn huiswerk. Voor die logeerpartij begon trouwens, was hij met diezelfde vrienden naar een boomgaard geweest. Ik snap zelf ook niet helemaal hoe ik in mijn hoofd dan toch de verbinding appels plukken-drugs maakte. Maar als moeder weet je het nooit. Hij was blij dat ik een appeltaart ging bakken. Daarvoor moest ik wel naar de supermarkt en kwam ik onderweg twee bekenden tegen die me vroegen of ik al wel naar buiten mocht. Gelukkig droeg ik mijn mondkapje als baard. Ik had echt zin om appeltaart te maken, het leek me een QC-bezigheid bij uitstek. Bovendien heb ik een heerlijk recept van moeder A, waarvoor ik haar erg dankbaar ben. En ik wilde graag een stuk invriezen en dat volgende week meenemen naar nieuwe grote broer R. Toen mijn vader er nog was, aten ze vaak appeltaart met slagroom op een terras. Als we zijn tachtigste geboortedag dan toch moeten doorkomen, dan maar beter ook met fijne herinneringen.
Puberdochter had met vrienden afgesproken, ze gingen voor een school een cel maken. Als buitenkant van die cel zou een grote doos fungeren. Het was voor een bio-project denk ik, maar het kan natuurlijk ook scheikunde of natuurkunde geweest zijn. Met een verhuisdoos onder haar arm fietste ze weg.
Man E liet me een duizelingwekkende hoeveelheid hypotheekafloscijfers zien, vervolgens keek ik vier afleveringen ‘Emily in Paris’ achter elkaar, dat raad ik niemand aan.
Woord van de dag: yolo. Omdat WF zulke bespottelijke woorden goedkeurt, ga ik er binnenkort mee stoppen. Alhoewel, ik heb net € 5,49 voor de reclameloze versie betaald.
Naar de inhoud springen
Niet over praten 