Tegen beter weten in had ik toch maar kaartjes gekocht voor de voorstelling Blindness, een theaterstuk waarbij je iets ingewikkelds met beeld, geluid en effecten kunt beleven. Dat je daarbij met zijn dertigen op het podium van Carré mocht zitten, sprak mij wel aan. Maar helaas, Rutte kwam met een tijdelijke verzwaring van de gedeeltelijke lockdown.
Vanochtend, ik net uitgeborsteld, tienerzoon met de borstel op ‘Klaar? Af!’, hadden we het over de Amerikaanse verkiezingen, waarover beide tieners zich overigens opwinden. Wat op zich weer het enige positieve van heel die verkiezingen is. Maar goed. Tienerzoon vertelde dat vriend R die half Amerikaans is, dit jaar was tegengewerkt om te gaan stemmen. Zijn vader en hij, nu hij 18 is, hadden lang voor 3 november een email moeten krijgen met daarin de mogelijkheid om per post te stemmen en hoe dat dan moet als je als American citizen abroad woont. Deze email kwam elke vier jaar ruim op tijd, maar dit jaar niks geen post. Ik maakte gelijk het bruggetje naar Trump die, zo had ik gelezen, een nieuwe baas voor de US Postal Services had voorgedragen. Het bleek een Republikeinse topdonateur te zijn (ruim 2 miljoen dollar sinds 2016). Ook brievenbussen waren sinds deze zomer op miraculeuze wijze verdwenen. Maar ja, dat gebeurt hier ook. Komt bij dat ik geprogrammeerd ben om Democraten nieuws te verwelkomen en me aan Trump nieuws te ergeren. Bovendien, papieren post is natuurlijk geen email.
De zon scheen, maar ik trok toch mijn peperdure stevels aan die ik met erfenisgeld had gekocht om hond M uit te laten. Ze liepen heerlijk en ik dacht veel aan mijn vader.
Aan het einde van de dag versierde ik het boompje in ons geveltuintje met 50 kerstlampjes. De timer laat ze branden van half vijf tot half elf. Ik vroeg me af of dit een teken van optimistisch doorzetten of van zielig aandacht vragen was.
Tot slot voor vandaag, het lettertype dat ik gebruik heet Georgia, op dit moment nog een staat in twijfel. Zelf ben ik in een staat van twijfel of ik aan een ander lettertype kan wennen.