Geweten

Nog één dag en het zou zover zijn. Acht dagen Lapland, met het hele gezin, inclusief husky’s, rendieren, sneeuwscooters… en hopelijk het noorderlicht. Een paar dagen geleden had ik al een test gedaan, vanwege licht snotteren, beetje hoesten, kriebelende keel. Negatief. Maar nu dé reis binnen 24 uur zou beginnen, begon mijn geweten op te spelen. Keelpijn was er nog, hoestje ook, mijn neus liep nog… Weer een zelftest doen? En het risico lopen op een positieve uitslag of de gok nemen en gewoon het vliegtuig instappen, meer dan een griepje was het niet. Nee, de IC- bezetting zou echt niet toenemen als ik lekker met vakantie zou gaan. We waren ook al ingecheckt, rij 4.
Vorige week, op Gran Canaria, terwijl ik op uitzending gemist naar ‘Sander en de kloof’ keek, hadden mijn geweten en ik het ook al zo druk. In één maand twee keer met vakantie, mag dat eigenlijk wel? Je weet toch niet hoe lang je nog met moeder A op vakantie kunt, geniet er gewoon van. Je hebt dat geld van je vader toch, doe er toch lekker leuke dingen mee. We zouden het ‘ik heb al tien jaar geen kanker jubileum’ toch nog vieren? Vorige keer ging het weekje Napels door corona ook al niet door. Dit is toch een van de laatste keren om met het hele gezin op vakantie te gaan, dan moet je ook wel met iets goeds komen, anders krijg je de kinderen niet mee… Ja, nee, echt er waren genoeg goede argumenten te bedenken dat twee luxe vakanties in één maand gewoon prima is. Ondertussen vroeg Sander Schimmelpenninck zich af hoe Nederland een land van gelijke kansen blijft.

Saami noemen de Noorse, Zweedse en Finse Lappen hun eigen regio. Het betekent zoiets als samen. Samen naar Lapland.

Man E zei dat ik niet moest testen, straks weet je het en dan? Tienerdochter zei: ‘Niet testen mam?! Dat kun je gewoon niet maken.’ Tienerzoon vond dat de omikron variant niet veel voorstelt, dus we konden gewoon met vakantie gaan. Ik dacht, ik weet het niet, en ik dacht ook dat we geen zelftests meer hadden, en wist mijn geweten daar even mee te sussen. Tot ik in de slaapkamer van tienerdochter toch nog één zag liggen. Toen dacht ik aan zorgmedewerkers, recht in de spiegel kijken, rendiervlees en een huskyslee en oh ja, springen in een ijswak, daar dacht ik ook nog even aan. En aan man E die in de auto op weg naar het oosten zat om hond M naar het logeeradres te brengen, ook lullig als ie om zou moeten keren.
PostNL belde aan, een pakket vol thermokleding, precies op tijd. En toen begon het geweten te hard te roepen. Doos open, staafje in de neusgaten, druppelen en binnen paar seconden zag ik de tweede streep al tevoorschijn komen. Zelf kon ik geen woord uitbrengen, het ene kind tierde, het andere zei niks en man E op de speaker zei dat ik moest handelen. PCR test, annuleringsverzekering, reisorganisatie. Vanaf dat moment ging er heel veel fout. Ik deed een verkeerde test, ging troost zoeken bij mensen op FB, ruziemaken met diverse gezinsleden, feiten met emoties verwarren en andersom. En daar kwam het geweten nog bij: Dit is toch zeker niet het einde van de wereld? Het is maar een vakantie. Je krijgt toch al je geld terug? Dan ga je toch met kerst? Je bent toch net met vakantie geweest? Hoef je in het holst van de nacht ook niet naar Schiphol. Wees blij dat je milde klachten hebt en de andere drie negatief zijn… Het geweten wist van geen ophouden, totdat ik haar met een paar glazen wijn murw had geslagen.
’s Avonds aan tafel hadden we het er met ons vieren over, ik kan niet echt zeggen dat we er saami uitkwamen, daarvoor hadden we nog te veel de smoor in. Behalve hond M die kwispelend op de eendenpootbotjes afkwam. Maar ja, zij heeft geen geweten.