Dinsdag – Een Zeeuw met zeven kinderen

Heel goed geslapen, hoera. Fijn voor je Ingrid. Tijdens het ontbijt, twee yoghurt, twee muesli zoals aangevinkt, weer de riedel van de bloeddruk, de ontlasting en de saturatie, whatever that may be, is vast belangrijk als ze dat elke dag doen en meestal scoor ik tegen de 100, dus dan is het goed. Ja lekker hoog scoren! Net als ik denk dat ik aan het ritme begin te wennen (ontbijt, zwachtels eraf halen, meten, douchen, gesprek oedeemtherapeut, nieuwe zwachtels ), komt…. Oh wacht even, ik zou geen namen noemen, maar de mensen hebben te leuke namen om ze niet te noemen, tenminste in de oren van een Amsterdamse Groninger. Aukje, Boukje, Froukje, Annie, Limke, Goitske, Wuppie, een van deze fijne Friezinnen is mijn favoriet. Zij komt in de avond met een kar vol nootjes, kaas, bifi-worstjes (bestaat dat nog?!), meelkoekjes, ontbijtkoek en drinken langs Helaas geen wijn en ze vindt het leuk zoveel mogelijk uit te delen. Maar het ging over wie er aan komt. De hoofdbehandelaar staat ineens naast bed 2. Sorry, toch nog even terug naar de namen. Ik kijk net in mijn Persoonlijk Werkboek dat ik van het Expertisecentrum Lymfovasculaire Geneeskunde heb gekregen en zie op de pagina waarin de behandelaars zich voorstellen dat alle verpleegkundigen alleen voornamen hebben. De artsen hebben initialen en achternamen. Ja Ingrid, deze kritische noot is oké. De hoofdbehandelaar, laat ik haar Monique noemen, vraagt of ik nog vragen heb. Voordat ik er eentje kan bedenken, is ze alweer weg. Had je dan ook beter voorbereid! Maar gelukkig komt ze vrijdag weer en dan heb ik alles paraat. Hoera, lekker mijn best doen.
Omdat mijn vingers en hand zijn opgezwollen – de armzwachtel heeft al het vocht naar de hand die geen compressie heeft, geduwd – krijg ik een extra dikke zwachtel op mijn hand en ook mijn vingers gaan in het verband. Ja zegt therapeut B, we moeten ook gaan nadenken over een handje met vingers. Die je dan naast de armkous gaat dragen. Nou ik dacht het niet! Sodemieter op met je handje met vingers! Trouwens een handschoen met vingers is dubbelop, anders zou het een want zijn. Dûh. (Moet dit nou cursief of niet?)
B leert mij hoe ik zelf moet zwachtelen en ik onthoud niks maar schrijf alles op. Nog meer medische info over pasteus oedeem of zo, maar het wordt mij allemaal te saai en bovendien ik moet zo naar de psycholoog en wil nog eerst een kop koffie. Buiten met die koffie ontmoet ik eindelijk bed 8, hij ligt er bijna de hele tijd in en doet niet helemaal mee met ons programma omdat hij net is geopereerd. Bed 8 is een Zeeuw met zeven kinderen. Met z’n groentekraam staat hij op een Zeeuwse markt. Samen met zijn vrouw, z’n zeven kinderen en tig kleinkinderen, wonen ze in een straal van 15 km bij elkaar. De kraam is al generaties in de familie. Mooi.
Ik meld me op afdeling 142 (Medische Psychologie en Ziekenhuispsychiatrie). Het gesprek met de psycholoog is een zegen. Ja Ingrid, het gaat al de goede kant op met jou. Zij zegt niet veel, maar ik hoor mezelf dingen zeggen als: Ik heb niet genoeg mijn best gedaan om die arm dun te houden. Als ik dat nou wel had gedaan, had ik het onder controle gehad en was er niks gebeurd. Dingen overkomen mij niet, dingen overkomen anderen! Ik moet en zal alles zelf in de hand houden. En bovendien mijn rugzak zit nu echt vol genoeg, die arm past er gewoon niet meer bij. Met een lach rond mijn mond en natte ogen verlaat ik afdeling 142, by far mijn lievelings.
Na de vegetarische babi pangang Wat dacht je wel niet toen je dat aankruiste?! voor de tweede keer vandaag sloom sporten. Maar het gaat hier niet om presteren zegt de nieuwe strenge fysio, maar om afvoer. Flikker toch op. Nog een infosessie met woorden als vlakbrei en rondbrei en vaatstelsel en drukverschil en lange rek en korte rek… ik ben er wel klaar mee voor vandaag. Ga douchen met een plastic zak. En Greys Anatomy kijken vanuit een ziekenhuisbed. Wel op mijn computer, want de afstandsbediening van de tv boven bed 2 is stuk. Morgen komt er een mannetje is mij beloofd.