Dinsdag – Slap elastiekje

Vandaag word ik niet gezwachteld, dus in de ochtend meer tijd. Op zoek naar de lekkerdere koffie van het poli-restaurant ontdek ik een terras. Bloemen en fijne stoelen. Het peerdje mag dan wel veul stro nodig hebben, ik vind, een mooie omgeving is goed voor je humeur. Gieren van de lach om de apps en spraakberichten van moeder A, allen im Deutsch. Vooral de Geisteskrankenartzt kan op uithalen rekenen.
Fijne gesprekken tijdens het eten – vega bami met kroepoek – met medebedden over destijds toen we kanker hadden, over het Zeeuwse leven, we verheugen ons op de bonte avond. De zwartepietendiscussie en het gebruik van het N-woord, daar had ik beter niet op in kunnen gaan. Tegen in kunnen gaan. Hoe maak je witte, traditionele bedden duidelijk dat het voor gekleurde bedden heel anders in elkaar kan steken? Alsof jij dat wel weet, hoogopgeleide witte vrouw… Bed 1 zegt na afloop tegen mij, je wilde ze overtuigen toch? Ja. Van Mijn Gelijk. Hmmm.
Een fysio die ik niet vaak zie, zegt terwijl ik op de loopband loop, dat ik er een stuk ontspannener uit zie dan de vorige week. En toch. Een paar keer per dag voel ik de donkere wolk van de handschoen die waarschijnlijk donderdag boven mijn hoofd komt hangen. Op Instagram zie ik een post voorbijkomen van een nailartist, die piepkleine kunstwerkjes van Gellac op je nagels maakt. Dat is niks voor mij. Ik vertel het aan de bedden op mijn kamer. Reacties: als het je blij maakt, gewoon een keer proberen, misschien leuk om samen met je dochter te doen. Ik stuur de post door. Reactie tienerdochter: heel goed plan.
’s Middags voorlichting over de anatomische kant van het lymfestelsel. Lymfevaten zijn zo dun als een haartje. De vaten in mijn arm zijn vergelijkbaar met een elastiekje zonder rek. Nieuwe woorden: klierpakket en peau d’orange.