Een vierpersoonskamer. Drie bedden bezet. Op bed 4 een vriendelijke dame, ook met een armkous. Op nummer 3 een jonge vrouw uit Roemenië, met een dik been. Bed 1, daar komt morgen iemand. En op bed 2 lig ik. Veertien dagen lang, met uitzondering van het weekend, wanneer ik met verlof mag, zal ik hier bezig zijn met lymfoedeem. De meest stomme en onbegrijpelijke aandoening die ik maar kan bedenken. Niet oordelen Ingrid, dat is nou juist een van je doelen hier. Steunkousen, diëten, drainage, zwachtelen, oefentherapie en nog veel meer vieze woorden. Wat zei ik nou? Ik heb een eigen map, die staat er helemaal vol mee. Het is net een meerdaagse cursus.
Toen man E me voor de deur afzette, bij het bord Tút en derút (halen en brengen), kreeg ik een klap voor mijn kop, een stomp in mijn maag en werd ik ook nog pootje gelicht en toch. Toch ging ik naar binnen. Fryslân Boppe… Ingrid, geen haat, Friezen zijn ook mensen, net als Groningers en zelfs Rotterdammers. Rotterdammers ben ik trouwens best wel even blij mee, vanmiddag in de 96e minuut scoorden ze tegen PSV zodat de kans dat Ajax terecht kampioen wordt gewoon 100% blijft. Maar oké, ik zit hier niet om voetbal te kijken. Ik kijk naar mensen met infusen, mensen met witte pakken op klompen, ziekenhuisbedden met gekke dekens en een bed vol knoppen. Ik luister naar verpleegkundige stemmen: Er staat al eten voor u klaar mevrouw de Haan! Mag ik uw bloeddruk meten? Slikt u medicijnen, uw temperatuur is in orde, hoe gaat het met de ontlasting… ik ben godverdomme toch niet ziek?!
Patiënt ben ik wel, dat kun je zien aan mijn polsbandje. Bijna twee weken all inclusive in het immer pittoreske Drachten. Stop met die negativiteit Ingrid! Dat is ook een doel van je!
Bed 4 is hier al een week. En vertelt mij dat je gewoon naar buiten kunt wanneer je wilt, dat de mensen heel aardig zijn, dat ze in de week die zij er al is geweest heel positieve ervaringen heeft gehad en dat ze blij is dat ze nu niet meer de enige met een arm in het oedeemgroepje is, de andere lotgenoten zijn allemaal benen. Ik voel me gelijk fijn in mijn kleine armclubje met haar. Ook al weet ik niet zeker of ik het wel geloof.
Met een best redelijke kop koffie naar buiten, man E bellen die meldt dat hond M het goed heeft op haar vaste oppasadres en dat de schoonvader van zijn zus is overleden. Nou, dat is pas erg. Ingrid, wat zei ik nou, vergelijk je eigen situatie niet met die van anderen.
Weer terug op kamer 112 probeer ik me vast te houden aan de routine die ik thuis ook zou uitvoeren, dus douchen, pyjama aan, Boer zoekt Vrouw, Wordfeud en het gebruikelijke rondje langs de apps. Nu nog een paar glazen rosé. Blij zijn met wat je hebt, niet met wat je mist.
Ik lig in bed 2. Als het niet donker zou zijn en ik naar links zou kijken zou ik containers zien, een lantaarnpaal en twee Friese paarden. Maar ik kijk niet naar links, mijn ogen zijn dicht. Maar slapen, ho maar.
Naar de inhoud springen
Niet over praten 