Zoals elke vrouw van boven de 50 was ik opgeroepen voor het bevolkingsonderzoek borstkanker. Voor de afspraak moest ik op de achterkant van de uitnodigingsbrief invullen of ik een operatie aan de borsten had gehad en zo ja wat daar de reden voor was. Je kon kiezen uit A Borstprothesen en B Anders, namelijk… Ik begon te fantaseren wat dat Anders behalve kanker kon zijn, maar kwam niet verder dan verkleining.
Vanmorgen fietste ik naar de afspraak, 600 meter van mijn huis. Ik liet de brief zien, wachtte even op de verpleegkundige die me naar de kleedkamer bracht en trok mijn jas, trui, shirt en beha uit. Het was allemaal doodnormaal.
Terwijl de verpleegkundige mijn borst zo goed mogelijk op de glazen plaat drapeerde , vroeg ze hoe lang het geleden was. Daarna schakelde ze snel over op haar routine: ‘Even niet ademen, mevrouw.’ ‘Schouder zakken, kin omhoog.’ ‘Ik ga twee of drie foto’s van uw borsten maken.’ Ai.
Mijn borst werd drie keer geplet, maar het deed lang niet zoveel pijn als bij het Antoni van Leeuwenhoek wat mij direct deed twijfelen aan de kwaliteit van het onderzoek. Alsof ik van de Champions League in de Kelderklasse was beland. Aan de andere kant, moest ik niet blij zijn dat ik nu bij de massa hoorde en dat ik mee mocht doen aan een gratis medisch onderzoek?
Toen ik mijn fiets van het slot deed, drong het een beetje tot me door. Ik was dertien jaar verder, ik was toegelaten tot het bevolkingsonderzoek. Ik keek nog eens goed naar het pand, het logo en de vlag om bij deze mijlpaal stil te staan. Er liep een vrouw langs met een kat aan de lijn.
Niet over praten 