De volgende dag moesten we de campervan weer inleveren. We namen niet meer de slow road langs de kust, maar raceten over snelwegen naar een camping in de buurt van de afleverplek. Onderweg stopten we in dé muziekstad van het land om te lunchen. Het was een combinatie van Volendam, de Wallen en een fashion outlet inclusief te veel vrijgezellenfeestjes.
De camping lag middenin een dorpje, op kruipafstand van twee pubs waar die avond livemuziek was en gegeten kon worden. Bij de ingang stond een bord van de ANWB, dat verklaarde het teveel aan Nederlanders.
Na de laatste rest wijn uit een limonadeglas, kon het uitmesten en inpakken beginnen. Man E voorspelde dat het niet zou lukken, omdat we meer spullen hadden dan op de heenweg – dat was de schuld van mijn shoptempo – maar ik liet me niet kennen en de koffers ook niet.
Het eten in de pub smaakte, het zwarte bier ook, de locals naast ons waren weer eens superaardig, de kwaliteit van de singer-songwriter liet te wensen over.
De volgende ochtend goot het van de regen en vroegen we ons af hoe deze hele vakantie in het land waar het 250 dagen per jaar regende ook had kunnen verlopen. Waar zouden we de natte kleding in de kleine campervan hebben moeten laten drogen? Hoe had het met koken gemoeten, als je door de striemende regen geen raam of deur open kon doen en toch de etenslucht kwijt wilde? Zouden we vaker gepoept hebben op het chemisch toilet? Hoe glad zouden de paden en stenen geweest zijn waar we op gewandeld hadden? Hoe hadden de foto’s eruitgezien? De natuur? De uitzichten? We hadden geen idee en zouden er ook niet achter komen.
Thuis wachtte ons een uitslag van een examen, een doodvermoeide tiener uit Split die nog achttien moest worden, een twintiger die in onze afwezigheid een goed ritme voor zichzelf had gecreëerd, een groot feest ter ere van de liefste zestig jarige, een groot feest ter ere van tachtig jarige moeder A, het opzeggen van een baan, het kopen van een nieuwe auto, het zoeken naar andere huizen, het ophalen van hond M, het schrijven van nieuwe stukjes.
Niet over praten 