Maand: september 2023

De eerste dochterloze week was voorbij. De week had vol gezeten met chakra’s, hitte, entitlement, een sterrenhemel, tickets naar Miami en gênante videobeelden uit de jaren negentig. Te veel voor één stukje.
Ik appte en spraakberichtte de dochter een paar keer per dag en vroeg man E of het niet teveel was. ‘Vraag het haar’, zei hij. Dus dat deed ik. Een paar dagen hoorde ik niks. Geen nieuws is goed nieuws. Een uitdrukking van niks. In de categorie: je moet het een plekje geven… De tijd heelt alle wonden… Echt heel veel jeuk.
Toen was het mijn verjaardag en videobelde ze. Ze kon zien hoe ik mijn cadeaus uitpakte en ik zag haar wallen onder een paar stralende ogen. Er waren vriendengroepen, een tapasstraat, karaoke, het feest van de Virgin de la Vega, de namen van alle kledingstukken in het Spaans. Er kwam een huisgenoot in beeld, een vreemde kast met vertrouwde kleding en uitzicht op een luchtkoker.
Thuis moesten we verder met de voorbereidingen voor het verjaardagsfeest, maar zij wilde niet ophangen en ik wist waarom. Het contact zou verbroken zijn, ze zou zich alleen voelen en zich afvragen wat ze daar in vredesnaam alleen in die stad te zoeken had. Maar. Ze zou zichzelf ook weer oppakken en meegaan met de andere taalschoolstudenten naar het stierengevecht. En daarna zou ze een spraakbericht sturen waarvan zij daar en wij thuis misselijk werden. Zo eindigde de eerste week en kon de volgende niet anders dan beginnen.

Zo ging het echt. We waren redelijk op tijd op Schiphol. Met ruimbagage van net onder de 23 kilo, een koffertje met tien kilo, een A4 schooltas die ik in 1999 in New York had gekocht en hond M. Man E parkeerde op P1, direct naast de bagagekarren. Afdeling Cow, vak 111. Het was net of ik naar Ajax ging. ‘Goed onthouden,’ zei de tienerdochter. Hond M dook de lange gang in. Op de loopband durfde ze niet. Op de roltrap evenmin. Toen we bijna bij de hal van het treinstation waren, ging ze in de welbekende houding zitten. Wel poep, geen zakjes. Man E rende terug naar de auto. De tienerdochter en ik stonden rond de poep te wachten. ‘Dat doet ie anders nooit’, zeiden man E en ik in koor.
De hal was ver. De rij was lang. De hond nerveus. Het afscheid warm.
Eenmaal in het Amsterdamse Bos probeerden we normaal te doen. Dat lukte alleen hond M. Af en toe keek een van ons op de telefoon. ‘Ze staat in de verkeerde rij!’ riep man E. ‘Het boarden is al over drie kwartier,’ ongerustte ik terug. We liepen verder, zagen niks. Hoorden ook niks, maar dat kwam omdat er op de A9 vanwege onderhoud geen auto’s reden. Bijna weer bij de auto stond er ‘Ik zit in het vliegtuig!’ in de groepsapp. Precies op dat moment begon hond M weer te poepen. ‘De opluchting’, zei man E en we lachten. Thuis in de hangmat ging het op afstand meereizen door. Het vliegtuig had drie kwartier vertraging. De koffers lieten lang op zich wachtten. De Spaanse overheid had een Civil Protection Alert gestuurd vanwege extreem risico op storm in de omgeving van Madrid. Zou de bus wel rijden? De geplande overstaptijd van vliegtuig naar bus was 2,5 uur. Zeven minuten voordat de bus vertrok stond de tienerdochter bij de halte en trokken wij een wel heel lekkere fles champagne open. ‘Alleen maar Pinot Noir, er zit geen Chardonnay in’, watertandde man E. Hij had er Franse geitenkaas en Italiaanse dipstokjes bij gekocht. Dat doet ie anders nooit.

Vorig jaar ben ik twee keer naar de voorstelling Gedeelde smart van Brigitte Kaandorp en Jenny Arean geweest. De eerste keer zat ik alleen in Carré en de tweede keer met moeder A. De naam van het theater is het vermelden waard want ik las net een recensie over de podcast Classy, die gaat over het ongemakkelijke fenomeen klassenverschil en hoe dat doorwerkt in iemands leven, waarbij mijn blik op het woord minderwaardigheidsgevoel bleef hangen. Een gevoel dat hoort bij én uit de provincie komen en opkijken tegen de ouders van het categoraal gymnasium én willen opscheppen dat je het zelf ook maar mooi in die grote stad gemaakt hebt en naar Carré gaan de normaalste zaak van de wereld is. Ik denk, precies waar die hele podcast over gaat. Nou ja, voer voor een ander stukje.
Brigitte zong in die voorstelling een lied over afscheid nemen van haar zoon op Schiphol waar ik om moest lachen en huilen tegelijk:
De twijfel die een moeder teistert
En ook van laat me niet alleen
Ik stortte radeloos ter aarde
Ik riep, mijn hart, toe breek het niet
Maar ja, wij komen uit de polder
Zo zingen wij hier niet
Maar de tranen stroomden mij pas echt over de wangen toen ze Let op haar zong, een lied over haar dochter:
Ik wist dat ze niet voor altijd mijn kleine meid zou zijn
Maar ik wist niet dat ik haar vandaag zo kwijt zou zijn
En al ligt de wereld open
Als je haar ziet lopen
Let op haar
Ze is wijs, ze is verstandig
Maar toch ook nog wat onhandig
Dus let op haar
Ja. Dus. Ik nog een keer naar dat theater waarvan ik de naam genoeg heb genoemd, samen met moeder A, om dat lied nog een keer live te horen. Weer die wangen met die tranen.
Gisteren, bij een post met tien tranentrekkende foto’s van de van-baby-naar-tienerdochter op Instagram, plakte ik die muziek er vetter dan vet onder. En ja, ik weet hoe dat moet een reel maken met muziek. Tenminste dat denk ik. En ja, ik doe mijn best om dit stukje wat luchtiger te maken, maar het lukt even niet. Sterker nog, ik ga het nog wat aandikken:
Het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis, zo’n veertien jaar geleden. Zes keer, om de veertien dagen, gaan man E en ik naar de afdeling dagbehandeling. Er zijn daar grijze bedden en rode stoelen met veelal kale mensen erin. Er is een inpandige apotheek waar mensen in maanpakken rondlopen. Af en toe komt er iemand uit om een in blauw plastic gehulde verpleegkundige een zak met wit vloeibaar spul of een spuit met rood vloeibaar spul te brengen. Ik zit vijf keer op een grijs bed en één keer in een rode stoel. Uit mijn linkerarm hangt een slang. En ik denk, stond ik alvast maar op Schiphol.