In het vliegtuig naar Madrid en vanaf daar de bus naar Salamanca beleefde ik dezelfde reis als de nestverlater. Heel die route had zij ook gedaan, alleen, ik kon het me niet voorstellen. Toen ik er bijna was probeerde ik me niet langer alleen maar te verheugen, maar in het nu te zijn. Het nu van vlak voordat hét komen gaat. Ik telde de kilometers af, ik had er al een dikke 1700 op zitten, maar die laatste 41, die schoten maar niet op. Eindelijk zag ik de torens van La Catedral Vieja of Nueva, daar wil ik vanaf zijn. Dat was dus de stad die al die tijd op haar had gepast.
Toen ze me drie dagen later weer terugbracht naar het busstation voelde de omhelzing net als toen ik aankwam, warm en met tranen. Dus wat was het verschil? Wat was het probleem? Nou, het hele loslaten kon weer van vooraf aan beginnen.
Gelukkig had de nestblijver een verzoek, of ik de bretels van zijn Lederhose die hij die avond tijdens de biercantus aan moest, langer kon maken. Ik dacht dat ik dat wel kon en stopte al mijn aandacht er direct in, om maar niet te hoeven denken aan wat ik van een biercantus vond en wat het eigenlijk was. Op internet stond een uitleg:
‘De biercantus is een leuk en sociaal evenement waarbij de deelnemers zich kunnen uitleven en een leuke tijd hebben met vrienden. Het is ook een goede manier om traditionele studentenliederen te leren (…) Het is echter belangrijk op te merken dat de biercantus gevaarlijk kan zijn als de deelnemers niet verantwoord drinken. Het is belangrijk uw grenzen te kennen en nooit te drinken en te rijden. Het is ook belangrijk de regels van de biercantus te respecteren en andere deelnemers tijdens het evenement niet te storen.’
Terwijl ik met naald en draad aan het prutsen was, vond ik natuurlijk van alles van Oktoberfesten, dirndls en estafette atten. Het verlengen van de bretels mislukte jammerlijk. En toen ik probeerde de Lederhose in oude staat te herstellen, want geleend, ging dat ook mis, want bretels kruislings in plaats van recht weer vastgenaaid. De nestblijver tornde de heleboel weer los en liet me precies zien hoe het dan wel weer vastgemaakt moest worden. Ik hield mij maar vast aan het gedicht van Pablo Neruda dat de nestverlater had gevonden:
Podrán cortar todas las flores,
pero no podrán detener la primavera.
Ook al zouden ze alle bloemen plukken,
de lente zullen ze niet kunnen tegenhouden.
Niet over praten 