Tim en Theo

‘Je gaat vast een stukje schrijven over de cabaretiers waar we van de week geweest zijn,’ kopte de zoon in toen we diep in West op de tram stonden te wachten.
‘Ja,’ zei ik, ‘Theo en Tim gaat het heten.’
‘Tim en Theo klinkt beter’, corrigeerde hij meteen. Die betweterige wijsneuzerij was toevalligerwijs een van de onderwerpen van Tim Franssen die we die avond in de Meervaart hadden gezien. Joris Linssen zag ik in de foyer en toen we een paar dagen eerder naar Theo Maassen in DeLaMar gingen, liep Remko Pasveer los op het Leidseplein en zat Tim bij Theo in het publiek. Star fucken, name droppen, ik krijg er nooit genoeg van.
Ik las de recensies na, omdat ik was vergeten wat ook weer de essentie van beide shows was. Is onze samenleving aan het rotten of rijpen, daar ging het om bij Theo’s Onbegonnen Werk. Het antwoord was duidelijk, maar daar was het niet om te doen. Ik genoot van z’n wanhoop over de dommigheid van mensen, bijvoorbeeld dat je je juichende jezelf gaat filmen als je club scoort.
Ook z’n afkeer van ordehandhaving was hilarisch. Hoezo moet je handhaven? En welke orde hebben we het over? Orde bestaat alleen bij chaos. Chaos die dan beperkt zou moet worden door de orde. Sowieso was chaos beperking een veel beter idee dan ordehandhaving. En dus zou er op de rug van de handhavers beperking moeten staan. Oh ja en labradoodles noemde hij allemansvrienden zonder karakter, dat was minder, maar gelukkig was hond M niet mee.
Tims show Onbekommerd vonden we allemaal beter. Want gelaagder, meer om over na te denken. Zijn show ging over illusies en entertainment. Hoeveel daarvan hebben we nodig om de realiteit aan te kunnen en hoeveel ervan kunnen we ons veroorloven? Het verhaal over zijn bezoek aan Auschwitz waar hij een vijf uur durende rondleiding had gehad maakte indruk en riep de vraag op of je zelf tot onmenselijke dingen in staat zou kunnen zijn. Het antwoord was duidelijk, en daar was het om te doen. Ook had ie het over het gebrek aan verbinding tussen de hersenschors waar je ratio zit en je oerbrein waar je instincten zitten. Dus daarom kon ik niet drinken, niet snoepen nooit volhouden!
Het hardst lachte ik om zijn in iedere show terugkerende piemelgrap. Ook al ging het nu over een manier om vagina’s te kunnen opmeten. Een spaghettimeter was daar ideaal voor. Het gaat helaas te ver om dat hier allemaal uit te leggen. Dus ik zou zeggen, ook al is alles al uitverkocht, gaat dat toch zien!