Auteur: Ingrid Haan

De groepsapp was de lucht nog niet in en de twee mannen die vroeger onze eerste liefdes geweest waren begonnen al te jennen. De een wilde niet te veel gezeur en gedoe, de ander vegetarisch of misschien beter niet uit eten maar naar een parenclub.
Ik ging in de regelstand: restaurant reserveren en zorgen dat ik zelf vervoer had van en naar het oost-groningse provinciestadje waar we alle vier onze jeugd hadden geleefd. Had ik die regelrol een kleine veertig jaar geleden ook al? Of was ik veranderd?
Het geregel werkte wel, want alle eerste liefdes konden leven met de keuze van het restaurant en het bijbehorende menu: voorgerecht ‘Verrassing van de Sjef’, soep ‘Verrassing van de Sjef’, tussengerecht ‘Verrassing van de Sjef’ en als hoofdgerecht ‘Verrassing van de Sjef’. Kaas en dessert, beide geen ‘Verrassing van de Sjef’. Spoiler: kaas hebben we niet gehad, bij het dessert zat onder andere rabarber wat me aan mijn oma Barbertje deed denken.
Ondertussen bleef het druk in de groepsapp: er werd gevraagd om een stukje, kledingadvies en of iemand nog een plaattenspeler wilde (kaartje op het advertentieprikbord bij de plaatselijke Plus). Zelf postte ik foto’s van ons eindexamenreisje naar België, de diploma-uitreiking waar mijn eerste liefde een snor droeg en een groepsportret van de klas van 1986. Nagenoeg de hele rechterkant van de groepsfoto werd niet herkend. De mensen die we nog wel kenden waren maatschappelijk geslaagd: een tandarts, een notaris, een beroepsmilitair, iemand die 26 medewerkers onder zich had… Eentje bleek inmiddels al overleden, aan borstkanker. Ja, dat krijg je.
De avond voor het weerzien ging ik sporten met mijn fitnessclubje en vertelde ik tijdens het heffen van de gewichten over mijn plannen voor het weekend. Mijn medesporters reageerden apart: ‘Nou wat spannend zeg’, ‘Kijk maar uit dat je niet weer verliefd wordt’, ‘Gaan jullie in een hotel logeren?’ Ik begreep de grappen wel, maar miste de clou.
Op de avond zelf was alles heel gewoon. Het ging over de kinderen, variërend van airospace engineering, educación primaria, eindexamenstress, cosplay, groep 7, zwanger, klassenvertegenwoordiger, studentenroeivereniging… Er was iets spiritueels gaande in Boven-Pekel, Pep Guardiola zou van de mannenliefde zijn en moest je nou wel of niet een zitmaaier aanschaffen. Dit bracht ons op de mooiste advertentieslogan uit de oost-groningse geschiedenis: ‘Grasmaaien is m’n hobby, meubels verkopen m’n vak’, van een vader van een oud-klasgenoot. Aan de orde kwam ook nog welke bagage je meeneemt als je op vakantie gaat. Drie weken naar de VS kon prima met alleen handbagage. Juist een extra koffer als back-up met snorkelspullen en shampoo was misschien beter. En de vraag was of de koffers überhaupt wel uitgepakt werden als je op de bestemming was aangekomen. Eentje ging wel open, maar werd niet uitgepakt, zodat je zo snel mogelijk weer naar huis zou kunnen.
Ajax kwam aan bod, over 010 werd gezwegen of althans daar heb ik geen actieve herinnering aan, GIJS Groningen, Donar, de F1. De muziek van de een, het gebrek aan schrijven van de ander, er waren politieke carrières met voorkeurstemmen en lijstduwers, een soort van reisbureau, er waren zorgen, kinderen bij verschillende moeders, een overleden echtgenoot. Het leek verdorie het gewone leven wel.
De kok kwam bij elke gang uitgebreid vertellen wat er op onze borden lag en ook al leek het of we alle vier serieus luisterden, niemand die ook maar een ingrediënt had onthouden. Als vrouwelijke helft van het gezelschap gingen wij uiteraard tegelijk naar het toilet om bij te praten hoe we de avond vonden.
Toen het restaurant verlaten was en alle verhalen op , vroeg mijn eerste liefde of we nu dan naar het hotel gingen.
De volgende ochtend werd ik laat wakker en stonden er 78 berichten in de groepsapp. Toen voelde ik me pas echt weer achttien. Er werd nog uitgebreid aandacht besteed aan ons bezoek aan een vakantiehuisje in Sellingen in 1988. Jammer genoeg waren de herinneringen daarover wazig, het was iets met Amerikaanse soldaten, een andere vriend van vroeger die op de motor was had gezegd: ‘Nou goan de loeken dicht.’ Het verhaal vertelt helaas niet waarom die luiken dicht gingen. Maar ik denk dat het te maken had met het verlies van het Nederlands elftal van Rusland dat weekend (12 juni 1988).
In de groepsapp ging het er flink aan toe: er werden tips over koffiezetapparaten uitgewisseld, iemand zat een sexfilm te kijken, tickets naar Istanbul, Bangkok, Laos en Singapore werden geboekt en er werd advies gevraagd over wel of niet naar de F1 te gaan. Ik appte nog of het wat minder kon met dat gespam, maar nee, het was geen spam, het was intellectuele groepsseks. Dus ging het gewoon door met oude verhuisberichten die bewaard waren, irritatie over de eigen juichgebaartjes van de huidige generatie voetballers en de staking van de vakbond FNV tegen de vakbond FNV.
Het was beter om het allemaal maar wat passief over me heen te laten komen en na te denken over of we nu juist wel of niet waren veranderd in al die jaren. Mensen zeggen dat altijd zo nadrukkelijk: ‘Jij? Nee, niks veranderd.’ Maar weet je na al die tijd nog hoe je zelf was op je 18^e, laat staan hoe de anderen in elkaar zaten? En in hoeverre kennen we elkaar nu, nu we zowat veertig jaar later zijn? Hier kwam ik niet uit. Ik kon de luiken maar beter dichtdoen en de deur openlaten.