Categorie: Covid

Ik dacht eerst nog even dat het aan mijn huisgenoten lag of aan hond M die de laatste tijd echt veel te veel blaft, maar het bleek allemaal weer in mijn eigen hoofd te zitten. Dat hoofd of die kop kan ik beter zeggen die elke keer weer tegen dezelfde shit stoot. Elke keer dat onbegrip over dat mensen zich gedragen zoals ze zich gedragen. En al dat gedrag dan elke keer weer te moeten loslaten. En nu met die CQ, nu iedereen steeds maar binnen dezelfde vierkante meters beweegt, is loslaten nog ondoenlijker. Ik vond wel wat troost bij Gerbrand Bakker, mijn papieren gay best friend. In zijn dagboek ‘Jasper en zijn knecht’ schrijft hij over alles en over niks, de enige rode draad die ik kan ontwaren is zijn relatie met hond Jasper. Toch een kleine passage, ook al is het makkelijke vulling.

‘Falls Du deinen Chef suchst, der rennt da bei Max herum,’ riep deeltijdbuurman Willi. Sinds ik hem verteld heb dat hij – zonder zich daarvan bewust te zijn – de titel van dit boek bedacht heeft, refereert hij daar graag aan. Zo zelfs, dat hij zich regelmatig vergist en mij over de schutting aan spreekt met ‘Jasper’.

Aan tafel hadden we het over mijn dagboekstukjes. Puberzoon vertelde dat vriendin J een paar had gelezen. Gelezen door een 18^e-jarige student Nederlands, ik voelde me vereerd. Toen ik 18 was, wist ik niet eens dat 50plus vrouwen bestonden, laat staan dat ze later mijn grootste groep lezers zouden worden. Ik overlegde met puberzoon en -dochter of het niet beter was ze tienerzoon en -dochter te noemen. Puber is, vind ik, een woord met te veel lading. Precies wat pubers zijn eigenlijk, te weinig bagage, te veel lading. Beide tieners vonden het een goed idee.
De kruidenier uit Oostzaan kwam een half uur buiten het timeslot – ik stikte van de honger – de boodschappen brengen. Ik schold man E de huid vol dat hij vergeten was tomaten te bestellen. Daar ging ik alweer met mijn gedrag. Toen hij hond M aanlijnde voor het avondrondje, riep hij vanuit de gang wat die tomaten daar op de grond deden.
Wat nog wel leuk was vandaag, was de kennismaking tussen hond M en pup B in het Martin Luther King park. Het is maar goed dat pup B zich als een olijke goedzak gedroeg, want hond M stelde zich nogal dominant en kritisch op.
Ook heb ik nog even gefantaseerd over wat de twee prinsessen A allemaal in het huis in de Peloponnesos hebben uitgespookt.
Woord van de dag: twinset. Ook al leverde het me te weinig punten op.
Laatste CQ-update: niemand van ons heeft klachten, tenminste niet corona gerelateerd.

Een dag zoals vele andere. Het enige dat me opviel was dat mijn kijk op de dingen verschilde met die van de rest van de wereld. Maar dat had niets met het verplichte thuiszitten te maken.
Man E had een nieuw kookboek besteld, als een blij ei liet hij mij een recept van bao buns met buikspek zien. Ingemaakt mosterdblad, Shaoxing rijstwijn, vijfkruidenpoeder… En dat waren nog maar drie ingrediënten.
Hond M kwam in het Darwinplantsoen een bekende hond tegen, ze rende er vrolijk op los, maar werd compleet genegeerd. Ik zei ‘Goedemorgen’, tegen de bazin. De bazin zei ‘Gewoon lekker je eigen ding doen, Nero’, tegen haar hond. Bij thuiskomst bleek dat de pallet met geïmporteerde wijn uit Italië was zoekgeraakt. Daar dachten man E en ik dan wel weer hetzelfde over.
Morgen is het 20 jaar geleden dat broer B overleed. Dat schreef ik gisteren ook al, dus dat houdt me waarschijnlijk nogal bezig. Met zo’n gebeurtenis kun je alle emotionele kanten op. Het kwam in me op dat het voor hem de eerste sterfdag is, dat hij daar niet alleen ligt. Ik hoop dat volgende week de steen klaar is, die we voor mijn vader hebben uitgezocht. Een grote kei uit de Oostenrijkse Alpen. Taurus groen, ruw type stond er op de order. Misschien dat het plaatsen van een steen op het graf weer een stap een emotionele kant op is. Wel gek dat ik in deze stukjes iedereen benoem met de relatie ik met hem of haar heb, plus een initiaal, maar dat dat bij mijn vader niet lukt. Vader K. Nee, dat is hem niet.
Dat buikspek had mij aan het denken gezet en ik typte de zoekterm ‘50plus buikje oefening’ op google in. Voor ik het weet had ik op Marktplaats een kettlebell op de kop getikt. Jammer dat ik ’m volgende week pas mag ophalen.
Aan het begin van de avond belde puberdochter dat ze wat later thuiskwam van de hockeytraining. Puberzoon had die middag geappt dat hij nog langer op school bleef om Spaans te doen. Zie je wel, dacht ik, ze kunnen het wel, de dingen vanuit mijn perspectief zien. Tevreden ging ik op de bank onderuit en zag dat Martien Meiland een opgezette zwijnenkop van zijn dochters kreeg.
Woord van de dag: amuse of misschien toch tabak.

Het was een slechte dag. Ik worstelde met het uitstelgedrag van puberdochter. Moest ik haar juist helpen met het knutselen van een last minute verjaardagscadeau, het uitlezen van ‘Der Richter und sein Henker’ en het nakijken van een literatuurverslag voor Nederlands of gewoon laten stikken omdat ze het zelf allemaal zo ver had laten komen?
Ik was boos op puberzoon omdat hij, terwijl ik nota bene een appeltaart had gebakken, vond dat ik te dicht op zijn huid zat. ‘Hoe laat ben je thuis, wat heb je gedaan, wie waren er allemaal, hoe is het met je huiswerk, heb je je profielwerkstuk al af…’ Nog kwader was ik op man E die riep toen ik de koelkast nog niet eens opengemaakt had: ‘De slagroom is voor in de pasta!’ Terwijl, dat had hij al eerder gezegd en ik had al nieuwe gekocht tijdens mijn twijfelachtige bezoek aan de supermarkt.
Een van de lezers had commentaar op het quarantaine gedrag van ons gezin. Daar was ik eigenlijk nog het meest chagrijnig van. Wat dat met me deed en nog doet. Het liefst zou ik me willen verdedigen, het uitleggen en bewijzen dat we het best goed doen, terwijl en dat is het grootste geworstel, dat is het enige wat ik juist niet moet doen. Het is ongelooflijk moeilijk om nu niet even expliciet op te schrijven wat mijn bedoeling met deze stukjes is. ‘Alsof dat ook zou helpen’, voegde man E daaraan toe. Mijn boosheid over de slagroom zakte een beetje in.
Die corona en dat thuisblijven, het kwam me de keel uit. Geen uitzicht op wat dan ook, geen vakanties, geen theaters, geen restaurant, geen geklets met vriendinnen. Ik ben nu alweer bang voor een reactie in de trant van: ‘Nou, wees blij dat je niet op de IC ligt’.
Wel bladeren die van de bomen vallen. Wel de meest waardeloze week van het jaar, met broer B die 20 jaar geleden is overleden en mijn eigen kutziekte die ik 11 jaar geleden kreeg. ‘Nou, wees blij dat je het overleefd hebt.’
Ik dronk een fles wijn leeg en nam een te groot stuk appeltaart. Met slagroom. Nog zeven dagen en de thuisquarantaine kon geruisloos overgaan in de lockdown.

Inmiddels zitten we een week in CQ. Niemand heeft ook maar ergens last van. Vriend S appte foto’s van jaren geleden. Ik was vergeten dat ik er rond 1984 alles aan deed om net zo’n kuif als Roberto Jacketti van the Scooters van m’n haar te touperen. Vriendin I kwam langs met een enorm boeket bloemen, om te vieren dat we al op de helft van de QC zijn. Terwijl we praatten stond ik in de deuropening en zij op gepaste afstand op de stoep achter de geparkeerde fietsen. Precies op dezelfde manier waarop haar dochter en die van mij vorige week stonden. Met deze vormen van contact voelde ik me, zoals moeder A en ik altijd spottend zeggen, gezegend. Gezegend, dankbaar, ik weet niet waarom die woorden zo jeuken. Misschien dat het de resten van ons gereformeerde verleden zijn.
Man E en ik gingen hond M uitlaten op een nieuwe plek, het Diemerbos. Dat ligt geperst tussen de A1 en de A9, maar daar merk je verder weinig van. Nieuwe losloopgebieden leveren stress op. Hond M weet niet waar ze het moet zoeken, vanwege de nieuwe luchtjes en man E en ik zijn gespannen omdat we niet weten welke kant het allemaal op gaat.
Puberzoon vertrok voor een logeerpartij met een klein groepje bij een vriend wiens ouders niet thuis waren. Puberdochter klierde dat hij een pyjama feestje had. Ik maakte mij zorgen om MDMA, LSD en drank, maar hij kwam de volgende dag fris en fruitig thuis en toog direct aan zijn huiswerk. Voor die logeerpartij begon trouwens, was hij met diezelfde vrienden naar een boomgaard geweest. Ik snap zelf ook niet helemaal hoe ik in mijn hoofd dan toch de verbinding appels plukken-drugs maakte. Maar als moeder weet je het nooit. Hij was blij dat ik een appeltaart ging bakken. Daarvoor moest ik wel naar de supermarkt en kwam ik onderweg twee bekenden tegen die me vroegen of ik al wel naar buiten mocht. Gelukkig droeg ik mijn mondkapje als baard. Ik had echt zin om appeltaart te maken, het leek me een QC-bezigheid bij uitstek. Bovendien heb ik een heerlijk recept van moeder A, waarvoor ik haar erg dankbaar ben. En ik wilde graag een stuk invriezen en dat volgende week meenemen naar nieuwe grote broer R. Toen mijn vader er nog was, aten ze vaak appeltaart met slagroom op een terras. Als we zijn tachtigste geboortedag dan toch moeten doorkomen, dan maar beter ook met fijne herinneringen.
Puberdochter had met vrienden afgesproken, ze gingen voor een school een cel maken. Als buitenkant van die cel zou een grote doos fungeren. Het was voor een bio-project denk ik, maar het kan natuurlijk ook scheikunde of natuurkunde geweest zijn. Met een verhuisdoos onder haar arm fietste ze weg.
Man E liet me een duizelingwekkende hoeveelheid hypotheekafloscijfers zien, vervolgens keek ik vier afleveringen ‘Emily in Paris’ achter elkaar, dat raad ik niemand aan.
Woord van de dag: yolo. Omdat WF zulke bespottelijke woorden goedkeurt, ga ik er binnenkort mee stoppen. Alhoewel, ik heb net € 5,49 voor de reclameloze versie betaald.

De koning vloog naar Griekenland. Ik neem aan, dat hij alleen met zijn gezin en wat personeel in het grote regeringsvliegtuig zat. Het gigantische huis dat hij daar heeft ligt afgelegen en het vasteland van Griekenland waarop het huis staat heeft code geel. Ik neem ook aan dat hij een afweging heeft gemaakt. Met zijn vrouw, zijn kinderen. Net als ik doe. Wij moeten nog een dag of 8 in thuisquarantine blijven nu en toch laat ik de hond uit en ga hardlopen. Man E is zelfs bij de drogist geweest. Wat is het verschil? Tja, de beeldvorming. Maar of nu de hele natie zich een beeld over je vormt, of de 50 lezers van deze stukjes…

Nicht E appte over het overlijden van haar schoonvader, oom A appte over verdriet en ruiende kippen. Een kip in de rui, een mens in de rouw.
Gisteren was de ondertekening van de nalatenschap van mijn vader. Hij heeft het nodige nagelaten. Ik weet nu even niet of ik hier verder op in moet gaan.
Ik dronk een halve fles rosé, at tenminste 5 toastjes met gorgonzola en toen dat niet hielp nog 8 speculaasjes. Als tegenwicht liep ik 11 km door het polderlandschap tussen de Amstel en de A2.
Aan het einde van de dag, man E verdiept in Excel sheets bomvol hypotheekcijfers, las ik nog wat in ‘Dan neem je toch een nieuwe’ waarin Antoinnette Scheulderman mensen interviewt over het verlies van hun hond. Schrijfster Annejet van der Zijl had het over vervangliefde. ‘Het voordeel van een dier is juist dat je een nieuwe kunt nemen. Ook al poets je daar het gemis van de oude overleden hond niet mee weg.’ Toen las ik een column van Eva Hoeke, ‘Ik kende het jaar dat voor ons lag, het zou gaan zoals alle eerdere keren, we zouden nog tien keer stilstaan en honderd keer huilen en alle eerste keren zonder zouden we markeren, en ik wist ook dat het allengs beter zou gaan, lichter zou worden, omdat je huilt om wat in wezen liefde was (…).
Niet alleen het schrijven van dit stukje, veel meer voelde zinloos.
Woord van de dag: geen. Het was een dag van niks.