Categorie: Covid

Hond M, man E en ik togen naar het strand. Terwijl hond M achter de golven en de vogels aan holde, knerpten wij over de scheermessen. En hadden het over hypotheek-aflosplannen en gelukkig ook over de rode wijn die we vanavond zouden opentrekken. In de auto terug naar huis, zag ik om de paar minuten vliegtuigen landden op de Polderbaan. Op de A9 was het druk, maar ja, wij reden er zelf ook.
Eenmaal thuis dacht ik een tijdje na over ethische kwesties. Dat kwam ook door een interview met filosoof en voormalig arts Marli Huijer dat ik in de krant las. Zij stelt dat het hele leven van de generatie tussen de 15 en 25 nu wordt platgelegd. Geen aanrakingen, geen bewegingsvrijheid, voor een virus waarvan zij zelf niet ziek worden. Ja, natuurlijk moeten de mensen die er wel ziek van worden beschermd worden, maar misschien duurt deze situatie nog jaren. De juiste vraag is volgens haar dan ‘Wat vinden wij met elkaar wat een goed leven is?’ Ik kwam er niet uit.
Voor de verandering lazen puberdochter en ik samen in Der Richter und sein Henker van Friedrich Dürrenmatt. Helemaal vergeten dat Duits een pracht van een taal is: ‘Ein verbummelter Student wankte vorbei, nach Bier stinkend.’ Tja, dat kon toen allemaal nog.
Bij ons bleef iedereen ’s avonds thuis. Ik kreeg een huilbui gecombineerd met een aanval van melancholie en vond troost bij een van mijn Groningse wortels die appte ‘De man was een baken.’ En werd opgebeurd door Gerbrand Bakker, wiens boek ‘Jasper en zijn knecht’ ik lees: ‘Waarom schrijf ik over mijn hond, terwijl ik op wil schrijven dat ik Tommy Wieringa zo’n hork vind? (…) Waarom schrijf ik niet op dat de Citalopram die ik slik een nogal onverwacht, maar plezierig bijeffect heeft: het geneest kalknagels.’ Ik moest lachen, maar heb er nog niks van gemerkt.
Drie mooiste woorden vandaag: nertsje, met dank aan ex R, herdane van mijzelf en fröstelte (huiverde), duidelijk niet van mij.
Oh ja, puberdochter is helemaal beter, maar wij moeten nog thuisblijven. Omdat, aldus het RIVM, wij nog 10 dagen na het laatste risicocontact ziek kunnen worden. 

Elke week loop ik met hond M een rondje door de Watergraafsmeer van Amsterdam. Zo ook vandaag. We passeerden Café De Omval, een icoon in onze buurt die eind van de maand moet wijken voor oprukkende wolkenkrabbers en natuurparken van nog geen 100m2 groot. Met een van de vaste bezoekers, een oudere man met een sigaar, maak ik vaak een praatje. Hij zat buiten op een bankje te wachten tot het café openging.
‘Nou’, zei ik, ‘na vandaag gaat de horeca dicht, dus dit is de laatste dag dat je hier je koffie drinkt en de krant leest, hoe moet dat nu?’ (Ik ben geneigd te vermelden dat ik tijdens dit sociale interactietje minstens vijf meter afstand hield en dat het gisteren is, terwijl je dit nu leest.) Ik wachtte op een dramatisch antwoord, daar had ik eigenlijk ook erge zin in, maar de sigarenman zei alleen maar: ‘Dat zien we wel.’
Ik dacht over deze zin na. Dat zien we wel. Zo’n zin kan alleen maar uitgesproken worden door oudere mensen die alles al gezien hebben. Of genoeg althans.
Thuis was er wel drama. Over geen hockeycompetitie, geen voetbalcompetitie, geen zaalhockey in de winter, geen jeu de boules. Ik maakte me ondertussen druk over de steen van mijn vader. Hij zou eind oktober 80 zijn geworden. (Dit is zo’n zin die je op je eindexamen Nederlands krijgt, met ingewikkelde vragen over tijden en ontleden, waarvan je hoopt en je niet voor kunt stellen dat je het zelf ooit eens echt zult opschrijven en dat het dan ook nog de realiteit is.) Met het natuursteenbedrijf was afgesproken dat ze er alles aan zouden doen de steen voor zijn geboortedag geplaatst te hebben.
Maar, en daar ging ik weer met interpretatie en regels, zou dit dan een noodzakelijke reis zijn? Ging ik echt vijf uur in de auto heen en weer om een paar minuten op een druilerig kerkhof zonder wc en wijn naar een steen te gaan staan kijken?
Ik keek Volle Zalen terug, waarin Cornald Maas praat met ‘iconen van de Nederlandse podiumkunst’. Danny Vera was deze aflevering het icoon, hij zong over ‘I will find my way back home, where magnolia grows, where magnolia grows’. Ja, dacht ik, ja, die steen wordt mijn enige uitje van de hele maand.
Gelukkig is puberdochter klachtenvrij en mag ze vanaf vrijdag het huis weer uit. De logeerpartij is al gepland. Ik keek Notting Hill met haar. Van vriendin M kreeg ik nog meer fijne lekker- quarantainefilms-kijken-met-je-dochter tips: You’ve got mail, Sleepless in Seattle… Toen ik vannacht om half drie naar de wc moest, was puberzoon nog niet thuis. Ook de moeite van het vermelden nog waard: de joggingbroeken van man E en mij worden steeds ranziger. Mooiste WF woord van de dag: cruere. Alleen de E was maar van mij.

Ik heb voor 4 weken een abonnement op de Volkskrant genomen voor 4 euro. Al was het alleen maar om te lachen om de column van Sylvia Witteman en ja hoor, nauwelijks ingelogd, daar ging ik al: ‘Tip voor tieners: als je een hasjcake in de ijskast zet, plak er dan een briefje met ‘HASJCAKE’ op, in levensgrote letters, want je ouders zetten geen leesbril op als ze iets te eten pakken.’ Ik denk altijd als schrijvers in hun columns flink aan het citeren slaan, dat ze dan zelf geen idee hebben waar ze het over willen hebben.
Tijdens de persconferentie van Rutte en De Jonge liepen man E en ik een laatste rondje met de hond. Op vier handhavers na, die op een kluitje rondom een telefoon naar de nieuwe maatregelen van het kabinet luisterden, kwamen we niemand tegen. Bij thuiskomst was puberzoon na de nodige potjes Brawl Stars, Assassin’s Creed en Rocket League vertrokken. Was ik kwaad omdat hij niet naar mij luisterde? Omdat zijn geweten niet opspeelde? Omdat hij de regels in zijn eigen voordeel uitlegt? Omdat ik dat zelf ook de hele tijd probeer? Of was ik gewoon jaloers?
Iemand berichtte me geen schakel te willen zijn tussen wel of geen corona. Weer iemand postte een filmpje over ‘Nee tegen de maatregelen, ja tegen de gezondheid’, Maar de vraag is hoeveel invloed je als individu hebt en wat voor de ene persoon van levensbelang is, vindt de ander flauwekul. Hier ligt precies de moeilijkheid. Je hebt regels en je hebt interpretatie. En dan heb je ook meningen. En, god verhoede, karaktereigenschappen. Vooral bij man E loop ik tegen zijn muur van 1+1=2 aan. Hoe vaak moet ik het nog zeggen: één plus één is geen twee! Nou ja vooruit, het kan, maar je kunt ook een blauwe één hebben en daarvan de helft vergeten en niet optellen maar delen.
Ik geloof in ‘Never let reality get in the way of truth’, een quote van Pat Pattison, Amerikaans schrijver van boeken over onder andere songwriting. Ik snap niet goed wat het betekent, maar het voelt waar.
Ontspannen met ‘Four weddings and a funeral’ (hoogtepunt blijft Rowan Atkinson als huwelijksvoltrekker) samen met puberdochter die zienderogen opknapt. En weer aan de WF, zeven potjes tegelijk. Mooiste woord van de dag: wegroepend, maar dat was niet van mij.

De ochtend begon goed, met aan de deur een vriendin van puberdochter die een overlevingspakket kwam brengen. Nadat ze had aangebeld, deinsde ze naar achteren en kon puberdochter de deur opendoen. De aerosolen vlogen onze straat in. Op de stoep lagen een knuffeldeken, koekjes en een crèmepje. Even later ging de bel weer en stonden er twee bordjes met cup cakes voor de deur. Puberdochter, nog in pyjama, ging zonder jas en op blote voeten op de betonnen drempel staan. Terwijl zij gierde van het lachen met haar schoolvriendinnen, kon ik het niet nalaten te zeuren over kouvatten.
Verder was er in de ochtend veel contact, digitaal welteverstaan. De tandarts waar puberdochter heen zou, belde om vragen te stellen over haar gezondheid. Afspraak afgezegd. De notaris antwoordde op mijn mail dat ik vrijdag niet bij de ondertekening van mijn vaders nalatenschap kon zijn, dat ik een volmacht moest sturen. De conrector van puberdochters school belde om te vragen of hij haar naam in een mail naar de gehele vierde jaarlaag mocht sturen. De hockeyouders leefden in de groepsapp van harte mee. En ook de collega’s van man E toonden in kleine vierkantjes op het beeldscherm hun medeleven.
In zijn lunchpauze reed man E de teststraat bij de RAI in en weer uit en vond het reuze meevallen allemaal. Al binnen 20 uur had hij de uitslag: negatief. Dat verbaasde mij nogal, gezien de enorme besmettelijkheid van het virus. Nog even dacht ik dat deze goede uitslag niet voor stress en gedoe zou zorgen, maar in minder dan geen tijd was ik in een discussie met puberdochter verwikkeld over hoelang we dan nog in CQ moesten blijven en hoe daarin te sjoemelen viel. Toen ze mij ervan beschuldigde dat ik net Famke Louise was – hoezo schrijf je trouwens Famke en zeg je Femke -, wist ik niks meer te zeggen. Gelijk had ze wel. Volgens de regels moeten wij, de huisgenoten die geen klachten hebben of negatief getest zijn, ‘thuisblijven tot 10 dagen na het laatste contact met de patiënt met COVID-19. Als u geen 1,5 meter afstand houdt, moet u dus thuisblijven tot 10 dagen nadat de bevestigde patiënt/huisgenoot weer uit isolatie mag.’
Dat is zo uitzichtloos lang dat ik niet weet of ik dat wel ga doen. Hieronder nog een paar leefregels van het RIVM die wij NIET opvolgen:

• Maak veelgebruikte oppervlakken elke dag schoon, zoals nachtkastjes, deurklinken en lichtknopjes.
• Maak eerst schoon met gewoon schoonmaakmiddel. 
• Reinig daarna de handcontactpunten zoals toiletbediening, deurklinken en lichtknopjes met huishoudbleek.
• Pak hiervoor een emmer met 5 liter water. Doe hier een koffie kopje bleekwater in (125 milliliter). Bleekwater kunt u in de supermarkt kopen.

In onze koffiekopjes past 200 milliliter, ik heb het net gemeten, maar dat zal ik econometrisch gezien wel weer niet goed gedaan hebben. Ik ben wel blij dat ik nu weet waar ik bleekmiddel kan aanschaffen.
Nog 3 leefregels, omdat ik er zelf niet genoeg van krijg:

• Verzamel het wasgoed van de zieke huisgenoot in een aparte wasmand en was dit op minimaal 40 graden met een volledig wasprogramma en normaal wasmiddel.
• Doe de afwas van de zieke gescheiden met standaard afwasmiddel en heet water.
• Laat de zieke persoon het eigen afval in een aparte afvalzak in de eigen kamer gooien. De zak mag gewoon in de (grijze) afvalbak voor het restafval.

Godzijdank dat die zak gewoon in de tussen haakjes grijze afvalbak mag. Samengevat, ondanks alle regels die wij niet naleven, is man E tóch negatief getest en moeten wij nog minstens 11 dagen thuisblijven.
Om van dit alles bij te komen ging ik ’s middags met hond M rennen langs de Bosbaan, waarbij ik bijna struikelde over de hondjes van Candy Dulfer. ‘Ze lopen altijd in de weg’, lachte ze. Maar dat vond ik niet erg. Wel erg was mijn angst iemand in te halen of tegen te komen. Voor de zekerheid de berm en de adem in.
Aan het eind van de dag legde ik in 4 potjes (dank vriend M, vriendin Y, neef J en ex R) lukraak wat Wordfeud woorden: kleun, beven, pech, weeën, builen, lauwige… Elke keer als WF het woord juist gespeld vond, kreeg ik als beloning een advertentie.
Nog even dubben om voor €5,49 de reclameloze versie aan te schaffen en dag 2 zat erop.

Puberdochter heeft COVID. Vanaf maart noemde ik het corona, maar nu het ineens in ons huis rondwaart, heeft het virus een upgrade gekregen. Als ik heel eerlijk ben, heb ik het ook liever over gymnasium dan over vwo, sauvignon blanc in plaats van droge witte wijn. Maar dit snobisme terzijde.
Vanochtend belde de GGD haar met de uitslag. Met haar hand voor de speaker van de telefoon kwam ze vragen hoe onze huisarts heet, ik dacht nog naïef, zal wel voor een vriendin zijn die in de problemen zit of zo. Maar toen ze even later beneden kwam, bleek ze positief getest.
Puberzoon werd direct uit zijn afwasbaantje gebeld en toen begon het grote gestress: Wat nu? Hond M? Boodschappen? En de woede: thuisblijven?! Het is gvd herfstvakantie! En de angst: hoe groot is de kans dat we op de IC belanden? En het zelfmedelijden: het is al zo’n waardeloos jaar, ik heb al kanker gehad, nu ook dit nog.
Feiten hadden wij nodig om orde in de gezinschaos te scheppen, vooral man E en de puberzoon hadden daar behoefte aan. Beide gingen ze de regels van het RIVM fileren. Het ging zover dat ze zich afvroegen wat er precies bedoeld wordt met ‘contact’. Puberzoon mailde met de GGD. Hij was vanaf dinsdag niet in ‘contact’ geweest met zijn zus, dus dan golden de regels misschien niet voor hem. De GGD antwoordde verbazingwekkend snel dat contact betekent, langer dan 15 minuten op minder dan 1,5 meter afstand van de besmette persoon. Deze vorm van contact had hij met zijn zus niet gehad. Ze hadden al een dag of vier, vijf, niet meer samen aan tafel gezeten vanwege voetbal- en hockeytrainingen.
Opkomende vragen waren: Kunnen we het hem verbieden, ook al is hij bijna 18? Willen we dat überhaupt? Ook al begrijpen we heel goed dat zijn vakantie totaal verknald is? En wat heeft het voor zin? Man E begon ook al klachten te vertonen, en daarmee had hij wel ‘contact’ gehad.
Ik ging de regels zelf ook maar eens bekijken en vooral ook interpreteren. Ik las dat je toch boodschappen mag doen als je een huisgenoot bent zonder klachten. Snel de auto in, op met mondkap naar de supermarkt. Tussen de zuivel en bolletjes voelde ik me een paria. En een hamster. Gelukkig komt vanaf nu de kruidenier uit Oostzaan twee keer per week voorrijden.
Ondertussen reageerden mensen uit onze omgeving lief – ‘Kunnen we boodschappen voor jullie doen? Zullen we hond M uitlaten?’ en verontrust – ‘Quarantaine?! Oh jee, wat erg, wat zijn de klachten?’
Moest ik zelf niet ook wat banger zijn? Ik ging de kans om terecht te komen op de IC maar eens berekenen. Dat viel mee, volgens mijn berekeningen was die maar 0,03%. Man E, waarbij de E hier lineair voor de E van econometrist staat, rekende het wat beter uit en kwam op een percentage van 4, een stuk meer. Maar wat koop je daarvoor?
Na de nodige ruzie met diezelfde E over het snijden van een komkommer, het op juiste wijze aanmaken van de dressing en wie er recht had op het laatste glas wijn, liet ik samen met puberzoon hond M uit en installeerde de Wordfeud app weer op mijn telefoon.
Oh ja, bijna vergeten, de klachten van puberdochter vallen mee. Beetje keelpijn en wat snotterig. Man E laat zich morgen testen. Als die uitslag positief is, kan het gestress, zelfmedelijden, woede en angst op dag 2 weer opnieuw beginnen.