‘Niet over praten’ is een van de mooiste uitdrukkingen die ik (Ingrid Haan, 1968) mij van mijn broer herinner. Hij zei het altijd als er ruzie in de lucht hing, onenigheid dreigde. In zulke gevallen leveren al die woorden, al dat gepraat niet veel op. Daarom ook vind ik schrijven zo veel prettiger. Want waar je niet over kunt, wilt of mag praten, daar kun je altijd over schrijven.
Mijn hele leven heb ik geschreven: dagboeken en personeelsbladen voor de tv-wereld, sollicitatiebrieven voor anderen, opstellen over elanden op de Veluwe en scripties over communicatieproblemen tussen Nederlanders en Japanners. Een dikke tien jaar heb ik als copywriter gewerkt, zowel in het noorden als in Amsterdam en ik heb de levensverhalen van mijn ouders opgeschreven. In 2016 heb ik de opleiding ‘Romans en Korte Verhalen’ aan de Schrijversacademie afgerond.
Ik woon in Amsterdam en kom uit Groningen, dus snakken over mezelf dat doe ik niet. Maar mijn docent schreef over mijn eindopdracht: ‘Je grijpt me als lezer vanaf de eerste zin en weet me vast te houden tot de laatste. De gedachtenwereld van je hoofdpersoon zit vol originele speldenprikjes die me bij de les houden en intrigeren.’
Dit blog gaat over mijn leven, het is waar en het is verzonnen. Huis- tuin en keukenonderwerpen die mij na aan het hart liggen en die ik kwetsbaar op papier zet. Dat lukt soms, soms ook niet.
Naast dit blog werk ik bij vlagen aan mijn eerste roman ‘Pakot’ waarin het draait om de vraag wanneer je als mens goed genoeg bent. Mijn hond Mokum schrijft ook. Ze had jaren lang een column in de krant van de wijk waar ik woon, ‘Kwartier aan de Amstel.’
Niet over praten 