Tevergeefs

Nee, ik wil niet dat je te dichtbij komt. Dat je alleen maar zendt, zendt en nog eens zendt en dat ik dat allemaal op moet vangen. Dat alles wat je doet, zegt en vraagt zich op mij richt. Dat je als een zuignap aan me vastplakt. Dat ik stik, terwijl jij alleen maar aardig doet. Ik wil niks vertellen als je toch niet luistert. Iets met je delen als je toch alleen maar over jezelf praat. En als een olifant in mijn porseleinkast ronddendert.
Ik begrijp niet dat je niet luistert als ik zeg dat ik even tijd nodig heb. Of ruimte. Of gewoon even niet wil of kan. Ik snap niet dat je niet voelt wat ik voel. Steken in mijn borst, een klomp in mijn maag, schouders die strak van de spanning staan en een hoofd wat kolkt en bruist en barst.
Ik snap vooral ook niet dat het mij niet lukt het je duidelijk te maken. Of ik je nu probeer te negeren, om de tuin te leiden, mezelf onzichtbaar probeer te maken of juist te overschreeuwen, of ik verdwijn, met gestrekt been tegen je inga… Het lukt me niet.
Ik snap ook niet dat ik na tig keer tevergeefs mijn grenzen aangeven, het gewoon nog een keer probeer. En nog een keer. Terwijl jij alles uit liefde doet en met de beste bedoelingen.