De oudste en de jongste

Al die jaren hadden ze elkaars bestaan voor kennisgeving aangenomen. Zoals dat eenmaal ging met broers en zussen. Die waren er gewoon. Maar nu, na bijna 70 jaar oudste broer en jongste zus zijn, was het gewone eraf.
Elf jaar zat er tussen, samen opgroeien, dat hadden ze niet gedaan. Toen zij op de lagere school begon, was hij al klaar met de ulo en toen hij trouwde, was zij nog een bakvis. Zijn dochter was bruidsmeisje geweest bij haar huwelijk, een zwarte jurk hadden ze allebei aangehad, hij zag het nog zo voor zich.
Ze schonk hem een kop thee in, met een klein schepje suiker en wachtte tot hij te lang ging roeren. Toen ze nog met alle broers en zussen samen op de boerderij woonden, had ze zich vaak gestoord aan dat geroer, nu gniffelde ze erom. Ze wees hem op het laatste schilderij dat ze had gemaakt, een Gronings landschap met veel blauw en groen. Hij vond er eigenlijk niet zoveel van, lachte vriendelijk. Samen stonden ze stil bij de spullen die zij al die jaren geleden van thuis had meegenomen: de porseleinen pop die van hun moeder was geweest, de spiegel die altijd bij hun ouders in de gang had gehangen… Of hij die zeis van pa nog had, vroeg ze.
Hij knikte, keek haar aan en klopte op het kussen naast hem op de bank. Ze ging zitten. Stoef tegen hem aan.