Liefde in tijden van de laatste dag

Vandaag kon ik het niet. Ik kon het niet aanzien dat je pijn had. De te harde stem van de thuishulp die je verzorgde niet aanhoren. Toen de bel ging, iemand van de apotheek met een doos luiers, kon ik niet opendoen. Toen de bel weer ging, een lieve schoonzus die haar vergeten tas kwam ophalen, kon ik niks zeggen. Toen de bel weer weer weer ging en er een nieuwe thuishulp op de stoep stond om, ja om wat eigenlijk, kon ik haar niet wegsturen noch binnenlaten.
Ik vluchtte naar boven en belde. ‘Het geeft niet dat je het niet kunt’, zei ze. En ze zei nog: ‘Je hoeft het ook niet te kunnen. Het kan gewoon niet. Vandaag kan alles gewoon niet.’
De huisarts kwam, zoals afgesproken. Ze was helder en serieus en ging met een stopwatch in de keuken zitten. Je ademhaling werd regelmatig, je gezicht ontspande, je handen lekker warm. Mijn nieuwe broer en ik zaten bij je. En ik pakte mijn eerste broer er ook bij. Ik kon dit. En jij kon het ook.
Vandaag ga ik je even bellen om dit allemaal te vertellen. En als je niet opneemt, schrijf ik het op.