CQ 2020, dag 6 gaat nergens over

De koning vloog naar Griekenland. Ik neem aan, dat hij alleen met zijn gezin en wat personeel in het grote regeringsvliegtuig zat. Het gigantische huis dat hij daar heeft ligt afgelegen en het vasteland van Griekenland waarop het huis staat heeft code geel. Ik neem ook aan dat hij een afweging heeft gemaakt. Met zijn vrouw, zijn kinderen. Net als ik doe. Wij moeten nog een dag of 8 in thuisquarantine blijven nu en toch laat ik de hond uit en ga hardlopen. Man E is zelfs bij de drogist geweest. Wat is het verschil? Tja, de beeldvorming. Maar of nu de hele natie zich een beeld over je vormt, of de 50 lezers van deze stukjes…

Nicht E appte over het overlijden van haar schoonvader, oom A appte over verdriet en ruiende kippen. Een kip in de rui, een mens in de rouw.
Gisteren was de ondertekening van de nalatenschap van mijn vader. Hij heeft het nodige nagelaten. Ik weet nu even niet of ik hier verder op in moet gaan.
Ik dronk een halve fles rosé, at tenminste 5 toastjes met gorgonzola en toen dat niet hielp nog 8 speculaasjes. Als tegenwicht liep ik 11 km door het polderlandschap tussen de Amstel en de A2.
Aan het einde van de dag, man E verdiept in Excel sheets bomvol hypotheekcijfers, las ik nog wat in ‘Dan neem je toch een nieuwe’ waarin Antoinnette Scheulderman mensen interviewt over het verlies van hun hond. Schrijfster Annejet van der Zijl had het over vervangliefde. ‘Het voordeel van een dier is juist dat je een nieuwe kunt nemen. Ook al poets je daar het gemis van de oude overleden hond niet mee weg.’ Toen las ik een column van Eva Hoeke, ‘Ik kende het jaar dat voor ons lag, het zou gaan zoals alle eerdere keren, we zouden nog tien keer stilstaan en honderd keer huilen en alle eerste keren zonder zouden we markeren, en ik wist ook dat het allengs beter zou gaan, lichter zou worden, omdat je huilt om wat in wezen liefde was (…).
Niet alleen het schrijven van dit stukje, veel meer voelde zinloos.
Woord van de dag: geen. Het was een dag van niks.