CQ 2020, dag 12 gaat over het geweten

Ergens is er iets misgegaan met tellen. Want vandaag is de een na laatste dag van de thuisquarantaine. Dan is het tien dagen geleden dat tienerdochter klachtenvrij was en heeft covid bij ons dus nauwelijks – gekruiste vingers – huisgehouden. Al die tijd komen schoonmakers L en E niet meer bij ons thuis en maak ik zelf het huis, of althans een deel ervan, schoon. Ik was vergeten dat dat best een bevredigend gevoel geeft. Maar die tevredenheid is slechts de helft van het verhaal. Die andere 50% is een kwestie van te beroerd zijn om het elke week zelf te doen. Ook al heb ik tijd genoeg. Dat levert dan weer opspelend geweten op en zo hou ik mezelf lekker bezig.
’s Middags haalde ik met de fiets de kettlebell op. Ik kwam in een stukje Amsterdam waar ik nog nooit was geweest, ineens stond er een paard in een weilandje naast de Schinkel (een kleine gekanaliseerde rivier leerde ik op Wikipedia) en fietste ik tot mijn grote genoegen door het Spijttellaantje. Toen bleek dat ik één L te weinig had gelezen, viel het toch een beetje tegen.
Op de terugweg reed ik een tijdje tegen het verkeer in en op de stoep, gewoon omdat mij dat beter uitkwam. Ik passeerde toch zeker vier verboden-te-fietsen borden en nog meer stoepsjablonen van kinderwagens en spelende kinderen. En toch gewoon stug doorfietsen, ook al voelde ik het knagen. Wat is dat toch? Een idee van ‘moet kunnen’? Als andere mensen precies hetzelfde doen, word ik boos. Sowieso was mijn geweten de hele fietstocht flink aanwezig; ik zat toch in thuisquarantaine, wat deed ik daar op die fiets?
Met een plakkerige rug kwam ik thuis. Dat kwam vooral van die 8 kilo ballast in mijn fietskrat. Kon ik mij wel mooi beperken tot het zoeken van kettlebell-oefeningen op internet. Dat mocht zowaar van mijn geweten.
Woord van de dag: Spijtelaantje, ook al is het een verzinsel.
Niemand heeft klachten, hond M gelukkig ook niet meer.