Woensdag – Pak schaal

Vandaag staat er niet veel bijzonders op het programma, behalve dan het behalen van De Schaal. Een Vlaamse collega loopt met de oedeemtherapeut mee. Ik leer weer nieuwe woorden: wikkelen (zwachtelen), venster (dat is als je je hand wikkelt, dat je dan geen huid meer mag zien, zie je dat wel, dan is dat een venster). Ook leuk dat de ophoping van lymfevocht ook in het Vlaams wordt uitgelegd als een file, maar niet één op de snelweg maar eentje op de autostrada.
Mijn arm wordt weer ingezwachteld, nu met drie lagen pelotten – ik zou dit niet googelen – bovenop mijn hand. Het is net een broodje hamburger. Ik krijg de hand niet door de mouw van mijn vest. Gelukkig is het niet koud. Goed zo Ingrid, kijk in mogelijkheden in plaats van obstakels.
Ook deze Vlaamse therapeut zegt dat het echt niet beter gaat worden. En dat het doel inderdaad is, om het zo te houden als het nu is. Ik denk dat al een stuk of vijf verschillende behandelaars mij dit nieuws hebben gebracht – in hét expertisecentrum van Nederland – maar ik vind dat het geen kwaad kan het nog een paar keer te vragen. Op een bankje buiten komen tranen. Huil maar gewoon even lekker. Precies op het goede moment appt moeder A mij: Huil maar, is goed! Eem deurzetten. Ik begrijp ineens waar het geoordeel vandaan komt.
Dat oordelen deed ik net ook. Alles wat de therapeut zei, beoordeelde ik. Ik heb geen harde schijf (in mijn arm, jajaja ik hoor de grappen al). Positief. Ik heb pasteus oedeem. Negatief. Mazzel heb ik gehad want dik tien jaar zonder lymfeklieren in de oksel en toch geen last van oedeem. Positief. Maakt allemaal niet uit, je hebt het er gewoon mee te doen.
Bij de middagsessie gaan we onder begeleiding het ziekenhuisterrein af. De fysio van dienst legt het begrip stress goed uit. Je krijgt dus ook stress van verdriet en de lat hoog leggen met sport. Ben ik mooi klaar mee. We doen nog een ontspanningsoefening, leuk weetje: je tong onderin de mond in plaats van boven is ook een teken van ontspanning.
Je moet het nog even hebben over de etiquette op de afdeling, Ingrid. Ik moet helemaal niks, maar ik vind het wel leuk genoeg om op te schrijven. Er heerst een soort ongeschreven wet in de patiëntenkamer. Als de gordijnen rond het bed worden gesloten, hoor je als buurpatiënt alles wat daarbinnen wordt besproken. En dat is niet altijd mals. Als de gordijnen weer opengaan, word je niet geacht daarover te beginnen. Ook al heb je alles gehoord en weet de ander ook dat je alles hebt gehoord. Bijzonder fenomeen.
De avond is voor het ESPN Schakelprogramma en Ajax radio. Pak schaal. XXX6.