Vrijdag – Heuglijk

Gewekt door een broeder met rossig haar. Net als ik wil denken, alweer die yoghurt met muesli en lauwe thee, dringt de gedachte ‘yes naar huis vandaag’ voor. In alle opzichten is het een heuglijke dag. Ik krijg bericht dat mijn kampioensshirt XXX6 morgen wordt geleverd. En nogmaals ik mag naar huis. Ook heuglijk schijnt te zijn dat vandaag de armkous en de handschoen met vingers worden aangemeten door de dermatoloog. Binnen het programma is dat een soort van hoogtepunt waar naartoe gewerkt wordt. Vergezeld van twee oedeemtherapeuten en de leuke Vlaamse meeloper staat de dermatoloog aan mijn bed. Ik had van tevoren gedoucht, wat van mijn schema niet mocht, en aangekleed, omdat ik me anders te veel patiënt en te weinig gelijkwaardig voel. Maar mijn uiterlijk helpt te weinig. Het kost me moeite de vragen te stellen die ik wil stellen, omdat de meting me ineens rauw op m”n dak komt vallen. Het is dus echt zo. De kous. De handschoen. Veel vaker is mij een kous al aangemeten. (Dit lijkt wel Groningse grammatica?) Ik zou toch beter moeten weten?
De dermatoloog komt gehaast over, alsof ze wel wat beters te doen heeft. Maar ik bijt mij door mijn vragen heen. Weer dezelfde uiteraard. Kan het geopereerd? Niet waarschijnlijk. Wordt het beter? Nee. Zal vervetting toenemen? Niet als je compressie gebruikt en beweegt. Ben ik een saaie patiënt in medische zin? Daar moet ze even over nadenken, maar ja. Ben ik blij mee.
Als de witte kolonne vertrokken is, schrijf ik in mijn schrift. Eén woord: verzet. En één zin: Anderen weten het nooit beter en toch vraag ik altijd om hun mening.
Naar buiten met verdriet en koffie.
Bij de oefentherapie vraagt de fysio of ik weer verder wil met de hartslagsessie van gisteren. Maar nee. Ik ben moe. Goed zo, luisteren naar je lichaam, je kunt het wel! Ze weet mij wel enorm op te beuren met een spontaan pilates-lesje. Waarbij ik me toch weer uitsloof.
Na het eten, aardappelendoperwtengroenteburgerrauwkost, de koffer inpakken. Er ligt een lieve ansichtkaart van een vriendin van mijn ouders te wachten. En het mannetje van de technische dienst kruipt in het systeemplafond om mijn tv te maken. Afscheid nemen van bed 4, die haar tweede week heeft afgerond en mij afgelopen zondag zo gerust wist te stellen. Ze gaat positief terug naar huis, naar haar baan in de vleesverwerkende industrie (iets van 225 kippen per minuut jassen ze er doorheen) waar ze zo blij van wordt. Met een nieuwe kous, handschoen, bh, beweegprogramma en dieet. Dank en dag, bed 4!
Met echt veel te veel vertraging, maar een stuk eerder dan iedereen had verwacht kom ik thuis. Een verraste man met een heerlijke omhelzing, een fles koude rosé, roquefort, een bord vol falafel en een fijn gesprek. Een dochter met een lange stevige knuffel die zich verheugt op samen Eurovisie en een zoon die me later die avond instopt. Ook nog een cadeau van mijn boekenclub, drie keer raden wat.
Heel heuglijk, weinig cursief.