Perspectief – dag 6

Voordat we van dé bezienswaardigheid van het land gingen genieten, moest eerst het lampje nog gefikst. Op een parkeerterrein aan de oceaan wachtten we op de campervan guy. Het was de eerste dag van de banking holiday, zowel de lucht als de zee waren strakblauw. Hordes spierwitte, roodharige mensen spoedden zich op slippers naar het strand. Op de boulevard speelden de straatmuzikanten. Versterkt en unplugged.
De campervan guy drukte ons een 50 eurobiljet in de handen, raadde een ontbijttent aan en reed met alles erop en eraan en vooral erin weg. Man E had het zelfs goed gevonden dat de paspoorten in de auto bleven. Ik bestelde een enorme cappuccino en schraapte het kaneelsuiker laagje eraf. Waarom serveerden ze in dit land toch alle cappuccino’s met dit vervelende laagje? Al gauw kwam ook de stack of pancakes en ik sprak dat heel vaak uit omdat het dan nog lekkerder smaakte. Man E verorberde een soort van hippe vega uitsmijter.
Een uurtje later zagen we onze camper door de straat rijden. Lampje weer uit, niks aan de hand, have a nice trip.
De kliffen waren zoals kliffen horen te zijn: hoog en machtig. We liepen richting het zuiden naar een punt dat Hag’s Head heette. Saaie info, mooie naam.
De camping die we nog hadden kunnen reserveren voor één nacht van het banking holiday weekend was van Kitty en was cosy. Zo heette ie ook. Er was een hond, een zweverige Kitty, er waren pipohuisjes, er waren alleen maar vrouwen met en zonder kinderen, en het mooist was de wc. Die moest je zelf doorspoelen met een emmer water. Je mocht er vuur stoken en ook al was het warm genoeg, ik deed het toch. Elout zat met mij en nog meer vrouwen om het vuur en we aten s’mores.
ZweefKitty tipte ons wildkampeerplekken voor de volgende dag, onze buurmeisjes die op weg waren naar een festival wisten er ook nog een paar, man E installeerde de Park for Night app en toen durfden we het aan. Maar eerst diende er nog gewandeld te worden. De omgeving was kaal, de berg te doen en de temperatuur te hoog.
Man E parkeerde de campervan wild aan het begin van een pier. Het was stil, het was vloed en ik ging zwemmen. Ook locals kwamen op dat idee, een stuk of twintig pubers kwamen aan gesjeesd op fietsen, gevolgd door twintigers en vaders met zonen die allemaal de zee in sprongen. Weg was de stilte, wild bleef het wel. Gelukkig werd het eb en toen was het met het zwemmen snel gedaan. De oesters kwamen boven water, in de verte loeiden koeien en de maan scheen vol op het slik.