Perspectief – dag 7

Het wildkamperen was onwennig. Elke keer als ik ’s nachts een auto hoorde, werd ik wakker. Man E had als een blok geslapen. We gingen weer eens op pad. Ik wilde weer eens naar een eiland. En met mij nog een paar honderd locals. Op de stille pier even de banking holiday vergeten. Er was nauwelijks parkeerplaats bij de ferry. Laat staan voor een campervan. Man E wilde op de eerste de verste plek gaan staan, ik wilde doorrijden tot dichter bij de boot, maar ja ik zat niet achter het stuur. En ik had nog geen koffie gehad. Mokkend zaten we uiteindelijk toch op tijd op de ferry, ik had voorgedrongen. Toen ging de telefoon van man E, hij nam op en ik werd nog chagrijniger.
Het bleek het telefoontje waar hij al heel lang op wachtte. Ja, hij was het geworden, hij werd de nieuwe global procesmanager van de zakenbank. Of zoiets. Ook dit leverde weer de nodige stress op, maar dan positief: pensioen, auto, salaris, uren, contract, buitenlandse trips. En gedoe over het onderste uit de kan slepen (ik) of niet (hij).
Moe kwamen we aan op het eiland, we huurden een fiets en gingen automatisch aan de linkerkant rijden. Er was een scheepswrak, een zeehondenkolonie, een ketting eraf, schapen, en ik kocht een trui van een merk waar Taylor Swift ook een trui van had. Het passen was nog een toestand, want bijna 30 graden en van schapenwol. Ik stuurde foto’s naar de tienerdochter, oranje of toch blauw.
De ferry bleek een stuk eerder terug te gaan dan verwacht en wij waren er wel klaar mee. Bovendien had ik toch zin gekregen in nog een nacht wildkamperen, man E had een geweldige plek in de buurt op z’n app gevonden. Er waren ook andere wildkampeerders en daar werd ik rustig van. Een kabbelende zee, een ondergaande zon, een ruïne en in de ochtend noodgedwongen poepen op het chemisch toilet.