Onnatuurlijk

De vraag ‘Wat behelst opvoeden?’ kwam op in de groepsapp van de vier eerste liefdes. Twee mannen, twee vrouwen, halverwege de vijftig, met kinderen in leeftijden van een jaar of acht tot een jaar of dertig. Ervaring genoeg. Zou je zeggen.
De ene man die erover begonnen was, had het over de mythe van het ouderschap en dat ie van alles behelst. Tot nu toe had hij er weinig van gemerkt. De andere schreef dat ze hun eigen leven hebben en dat wij facilitaire dienstverleners zijn. De vrouw had het over diepgang, diepste dalen en hoogste bergen. En ook Lynn Anderson kwam nog langs met haar rozentuin die ze nooit beloofd had. Al snel ging het over het vallen van het kabinet, maar ik bleef hangen bij dat ouderschap en het behelzen.
Terwijl ik dit schrijf, luister ik naar het album Speak Now, Taylor’s Version uiteraard, want ik heb een deel van alle verhalen van mijn tienerdochter over de mastertapes van Swift goed onthouden. Sterker nog, ik heb me ingeschreven in de pre-pre-presale voor Swifts bezoek aan Amsterdam volgend jaar. Hoe ouder je kinderen worden, hoe meer ze je leren. Dat zou dat behelzen kunnen zijn.
Op een wezenlijker niveau blijf ik hangen bij het woord onnatuurlijk. Voordat ze geboren worden, zitten ze in je buik. Negen maanden lang kunnen ze geen kant op en kunnen ze alleen overleven als jij dat zelf ook doet. Als ze geboren zijn, gaat dat nog zo een tijdje door. Tot ze erachter komen dat ze een eigen wil, een eigen leven, een eigen identiteit hebben. Dat gaat stukje bij beetje, maar ja als moeder die van het begin af aan gewend is ze vast te houden, moet je dat allemaal maar laten gebeuren. Contra instinctief. Zo bezien behelst het ouderschap maar één ding:  loslaten. Het laatste wat je zelf wilt.
Opvoeden kan alles zijn, maar uiteindelijk kun je vrij weinig. En zou je ook niet te veel moeten proberen. Je kunt ze nergens voor behoeden, hun keuzes niet beïnvloeden, niet in hun hoofd kijken en erger nog, hun leven niet leiden, terwijl je dat vanaf het prille begin juist wel gedaan hebt. Maar ja, daar komt je zelf pas achter als ze volwassen zijn.
Goddank, kun je met één ding van het ouderschap doorgaan tot je er zelf niet meer bent: je kunt ze, zo vaak als zij dat willen, omhelzen. Of misschien beter nog, vasthouden.