Allesniks

{Gesprekken met mijn moeder}

In je agenda staat dat je vrijdag naar het OLVG moet. Voor een ijzerinfuus. Weet je nog dat ik die afspraak voor de poorten van de hel heb weggesleept?
Vreselijk. Al die afdelingen binnen dat ziekenhuis die niet met elkaar communiceren.
Maar die maag-lever-darm arts, dokter Amoroso noemden we ’m, die was oké.
Haha, Amoroso ja en Rijpaardlaars van het AvL.
Hij belde mij zelfs nog toen je in juni niet kwam opdagen voor je infuus. Ik weet nog dat ie zei dat ie het een hele verstandige beslissing vond, jouw keuze om ( ). Ook al vond ie het zelf niet gepast om daarover te oordelen.
Och wat heerlijk, dat ik nu nooit meer naar een ziekenhuis hoef.
Oh god, moet ik dat hele AvL nog informeren dat je ( )?!
Dat moet je zelf maar weten. Ze merken het vanzelf als ik nooit meer kom.
Genoeg ziekenhuispraat nu, bah. Ik ben ook blij dat ik daarvan af ben.
Hoe was het hardlopen vanochtend?
Huh?! Hoe weet jij dat nou?
Ik weet allesniks.
Het ging best lekker. Maar in de polder naast de Amstel kwam jij weer binnen. Gewoon toen ik naar wuivend riet en een blauwe lucht keek. En daar ging de maalstroom weer: Hoe kan het dat je er niet meer bent? Wat is er gebeurd? Is het wel echt? Alsof ik elke keer keihard tegen dezelfde muur op loop.
Nou ja gewoon, de huisarts kwam langs met spuitjes en toen raakte ik in coma en toen stopte m’n hart ermee. Precies zoals we hadden afgesproken.
Geloof je het zelf?
Ja, ik geloof het wel. Ik vind het goed zo. Ik hoef niks meer. Er wordt niks meer van me verwacht.
Tja, dan zitten we niet op één lijn nu.
Is er sinds 10 juni ook nog wat leuks gebeurd?
Zeker! We hebben twee seizoenkaarten voor Ajax bemachtigd. Ik had eerst nog wat moeite met hoeveel dat allemaal moest kosten – ja ja hou jij je maar stil mam, ik zeg het zelf wel even: “’t peerdje het weer eens veul stro neudeg.” Maar nu vind ik het geweldig. Ga je ook een keer mee?