Categorie: Gezin

De koning vloog naar Griekenland. Ik neem aan, dat hij alleen met zijn gezin en wat personeel in het grote regeringsvliegtuig zat. Het gigantische huis dat hij daar heeft ligt afgelegen en het vasteland van Griekenland waarop het huis staat heeft code geel. Ik neem ook aan dat hij een afweging heeft gemaakt. Met zijn vrouw, zijn kinderen. Net als ik doe. Wij moeten nog een dag of 8 in thuisquarantine blijven nu en toch laat ik de hond uit en ga hardlopen. Man E is zelfs bij de drogist geweest. Wat is het verschil? Tja, de beeldvorming. Maar of nu de hele natie zich een beeld over je vormt, of de 50 lezers van deze stukjes…

Nicht E appte over het overlijden van haar schoonvader, oom A appte over verdriet en ruiende kippen. Een kip in de rui, een mens in de rouw.
Gisteren was de ondertekening van de nalatenschap van mijn vader. Hij heeft het nodige nagelaten. Ik weet nu even niet of ik hier verder op in moet gaan.
Ik dronk een halve fles rosé, at tenminste 5 toastjes met gorgonzola en toen dat niet hielp nog 8 speculaasjes. Als tegenwicht liep ik 11 km door het polderlandschap tussen de Amstel en de A2.
Aan het einde van de dag, man E verdiept in Excel sheets bomvol hypotheekcijfers, las ik nog wat in ‘Dan neem je toch een nieuwe’ waarin Antoinnette Scheulderman mensen interviewt over het verlies van hun hond. Schrijfster Annejet van der Zijl had het over vervangliefde. ‘Het voordeel van een dier is juist dat je een nieuwe kunt nemen. Ook al poets je daar het gemis van de oude overleden hond niet mee weg.’ Toen las ik een column van Eva Hoeke, ‘Ik kende het jaar dat voor ons lag, het zou gaan zoals alle eerdere keren, we zouden nog tien keer stilstaan en honderd keer huilen en alle eerste keren zonder zouden we markeren, en ik wist ook dat het allengs beter zou gaan, lichter zou worden, omdat je huilt om wat in wezen liefde was (…).
Niet alleen het schrijven van dit stukje, veel meer voelde zinloos.
Woord van de dag: geen. Het was een dag van niks.

Hond M, man E en ik togen naar het strand. Terwijl hond M achter de golven en de vogels aan holde, knerpten wij over de scheermessen. En hadden het over hypotheek-aflosplannen en gelukkig ook over de rode wijn die we vanavond zouden opentrekken. In de auto terug naar huis, zag ik om de paar minuten vliegtuigen landden op de Polderbaan. Op de A9 was het druk, maar ja, wij reden er zelf ook.
Eenmaal thuis dacht ik een tijdje na over ethische kwesties. Dat kwam ook door een interview met filosoof en voormalig arts Marli Huijer dat ik in de krant las. Zij stelt dat het hele leven van de generatie tussen de 15 en 25 nu wordt platgelegd. Geen aanrakingen, geen bewegingsvrijheid, voor een virus waarvan zij zelf niet ziek worden. Ja, natuurlijk moeten de mensen die er wel ziek van worden beschermd worden, maar misschien duurt deze situatie nog jaren. De juiste vraag is volgens haar dan ‘Wat vinden wij met elkaar wat een goed leven is?’ Ik kwam er niet uit.
Voor de verandering lazen puberdochter en ik samen in Der Richter und sein Henker van Friedrich Dürrenmatt. Helemaal vergeten dat Duits een pracht van een taal is: ‘Ein verbummelter Student wankte vorbei, nach Bier stinkend.’ Tja, dat kon toen allemaal nog.
Bij ons bleef iedereen ’s avonds thuis. Ik kreeg een huilbui gecombineerd met een aanval van melancholie en vond troost bij een van mijn Groningse wortels die appte ‘De man was een baken.’ En werd opgebeurd door Gerbrand Bakker, wiens boek ‘Jasper en zijn knecht’ ik lees: ‘Waarom schrijf ik over mijn hond, terwijl ik op wil schrijven dat ik Tommy Wieringa zo’n hork vind? (…) Waarom schrijf ik niet op dat de Citalopram die ik slik een nogal onverwacht, maar plezierig bijeffect heeft: het geneest kalknagels.’ Ik moest lachen, maar heb er nog niks van gemerkt.
Drie mooiste woorden vandaag: nertsje, met dank aan ex R, herdane van mijzelf en fröstelte (huiverde), duidelijk niet van mij.
Oh ja, puberdochter is helemaal beter, maar wij moeten nog thuisblijven. Omdat, aldus het RIVM, wij nog 10 dagen na het laatste risicocontact ziek kunnen worden. 

Elke week loop ik met hond M een rondje door de Watergraafsmeer van Amsterdam. Zo ook vandaag. We passeerden Café De Omval, een icoon in onze buurt die eind van de maand moet wijken voor oprukkende wolkenkrabbers en natuurparken van nog geen 100m2 groot. Met een van de vaste bezoekers, een oudere man met een sigaar, maak ik vaak een praatje. Hij zat buiten op een bankje te wachten tot het café openging.
‘Nou’, zei ik, ‘na vandaag gaat de horeca dicht, dus dit is de laatste dag dat je hier je koffie drinkt en de krant leest, hoe moet dat nu?’ (Ik ben geneigd te vermelden dat ik tijdens dit sociale interactietje minstens vijf meter afstand hield en dat het gisteren is, terwijl je dit nu leest.) Ik wachtte op een dramatisch antwoord, daar had ik eigenlijk ook erge zin in, maar de sigarenman zei alleen maar: ‘Dat zien we wel.’
Ik dacht over deze zin na. Dat zien we wel. Zo’n zin kan alleen maar uitgesproken worden door oudere mensen die alles al gezien hebben. Of genoeg althans.
Thuis was er wel drama. Over geen hockeycompetitie, geen voetbalcompetitie, geen zaalhockey in de winter, geen jeu de boules. Ik maakte me ondertussen druk over de steen van mijn vader. Hij zou eind oktober 80 zijn geworden. (Dit is zo’n zin die je op je eindexamen Nederlands krijgt, met ingewikkelde vragen over tijden en ontleden, waarvan je hoopt en je niet voor kunt stellen dat je het zelf ooit eens echt zult opschrijven en dat het dan ook nog de realiteit is.) Met het natuursteenbedrijf was afgesproken dat ze er alles aan zouden doen de steen voor zijn geboortedag geplaatst te hebben.
Maar, en daar ging ik weer met interpretatie en regels, zou dit dan een noodzakelijke reis zijn? Ging ik echt vijf uur in de auto heen en weer om een paar minuten op een druilerig kerkhof zonder wc en wijn naar een steen te gaan staan kijken?
Ik keek Volle Zalen terug, waarin Cornald Maas praat met ‘iconen van de Nederlandse podiumkunst’. Danny Vera was deze aflevering het icoon, hij zong over ‘I will find my way back home, where magnolia grows, where magnolia grows’. Ja, dacht ik, ja, die steen wordt mijn enige uitje van de hele maand.
Gelukkig is puberdochter klachtenvrij en mag ze vanaf vrijdag het huis weer uit. De logeerpartij is al gepland. Ik keek Notting Hill met haar. Van vriendin M kreeg ik nog meer fijne lekker- quarantainefilms-kijken-met-je-dochter tips: You’ve got mail, Sleepless in Seattle… Toen ik vannacht om half drie naar de wc moest, was puberzoon nog niet thuis. Ook de moeite van het vermelden nog waard: de joggingbroeken van man E en mij worden steeds ranziger. Mooiste WF woord van de dag: cruere. Alleen de E was maar van mij.

Ik heb voor 4 weken een abonnement op de Volkskrant genomen voor 4 euro. Al was het alleen maar om te lachen om de column van Sylvia Witteman en ja hoor, nauwelijks ingelogd, daar ging ik al: ‘Tip voor tieners: als je een hasjcake in de ijskast zet, plak er dan een briefje met ‘HASJCAKE’ op, in levensgrote letters, want je ouders zetten geen leesbril op als ze iets te eten pakken.’ Ik denk altijd als schrijvers in hun columns flink aan het citeren slaan, dat ze dan zelf geen idee hebben waar ze het over willen hebben.
Tijdens de persconferentie van Rutte en De Jonge liepen man E en ik een laatste rondje met de hond. Op vier handhavers na, die op een kluitje rondom een telefoon naar de nieuwe maatregelen van het kabinet luisterden, kwamen we niemand tegen. Bij thuiskomst was puberzoon na de nodige potjes Brawl Stars, Assassin’s Creed en Rocket League vertrokken. Was ik kwaad omdat hij niet naar mij luisterde? Omdat zijn geweten niet opspeelde? Omdat hij de regels in zijn eigen voordeel uitlegt? Omdat ik dat zelf ook de hele tijd probeer? Of was ik gewoon jaloers?
Iemand berichtte me geen schakel te willen zijn tussen wel of geen corona. Weer iemand postte een filmpje over ‘Nee tegen de maatregelen, ja tegen de gezondheid’, Maar de vraag is hoeveel invloed je als individu hebt en wat voor de ene persoon van levensbelang is, vindt de ander flauwekul. Hier ligt precies de moeilijkheid. Je hebt regels en je hebt interpretatie. En dan heb je ook meningen. En, god verhoede, karaktereigenschappen. Vooral bij man E loop ik tegen zijn muur van 1+1=2 aan. Hoe vaak moet ik het nog zeggen: één plus één is geen twee! Nou ja vooruit, het kan, maar je kunt ook een blauwe één hebben en daarvan de helft vergeten en niet optellen maar delen.
Ik geloof in ‘Never let reality get in the way of truth’, een quote van Pat Pattison, Amerikaans schrijver van boeken over onder andere songwriting. Ik snap niet goed wat het betekent, maar het voelt waar.
Ontspannen met ‘Four weddings and a funeral’ (hoogtepunt blijft Rowan Atkinson als huwelijksvoltrekker) samen met puberdochter die zienderogen opknapt. En weer aan de WF, zeven potjes tegelijk. Mooiste woord van de dag: wegroepend, maar dat was niet van mij.

De ochtend begon goed, met aan de deur een vriendin van puberdochter die een overlevingspakket kwam brengen. Nadat ze had aangebeld, deinsde ze naar achteren en kon puberdochter de deur opendoen. De aerosolen vlogen onze straat in. Op de stoep lagen een knuffeldeken, koekjes en een crèmepje. Even later ging de bel weer en stonden er twee bordjes met cup cakes voor de deur. Puberdochter, nog in pyjama, ging zonder jas en op blote voeten op de betonnen drempel staan. Terwijl zij gierde van het lachen met haar schoolvriendinnen, kon ik het niet nalaten te zeuren over kouvatten.
Verder was er in de ochtend veel contact, digitaal welteverstaan. De tandarts waar puberdochter heen zou, belde om vragen te stellen over haar gezondheid. Afspraak afgezegd. De notaris antwoordde op mijn mail dat ik vrijdag niet bij de ondertekening van mijn vaders nalatenschap kon zijn, dat ik een volmacht moest sturen. De conrector van puberdochters school belde om te vragen of hij haar naam in een mail naar de gehele vierde jaarlaag mocht sturen. De hockeyouders leefden in de groepsapp van harte mee. En ook de collega’s van man E toonden in kleine vierkantjes op het beeldscherm hun medeleven.
In zijn lunchpauze reed man E de teststraat bij de RAI in en weer uit en vond het reuze meevallen allemaal. Al binnen 20 uur had hij de uitslag: negatief. Dat verbaasde mij nogal, gezien de enorme besmettelijkheid van het virus. Nog even dacht ik dat deze goede uitslag niet voor stress en gedoe zou zorgen, maar in minder dan geen tijd was ik in een discussie met puberdochter verwikkeld over hoelang we dan nog in CQ moesten blijven en hoe daarin te sjoemelen viel. Toen ze mij ervan beschuldigde dat ik net Famke Louise was – hoezo schrijf je trouwens Famke en zeg je Femke -, wist ik niks meer te zeggen. Gelijk had ze wel. Volgens de regels moeten wij, de huisgenoten die geen klachten hebben of negatief getest zijn, ‘thuisblijven tot 10 dagen na het laatste contact met de patiënt met COVID-19. Als u geen 1,5 meter afstand houdt, moet u dus thuisblijven tot 10 dagen nadat de bevestigde patiënt/huisgenoot weer uit isolatie mag.’
Dat is zo uitzichtloos lang dat ik niet weet of ik dat wel ga doen. Hieronder nog een paar leefregels van het RIVM die wij NIET opvolgen:

• Maak veelgebruikte oppervlakken elke dag schoon, zoals nachtkastjes, deurklinken en lichtknopjes.
• Maak eerst schoon met gewoon schoonmaakmiddel. 
• Reinig daarna de handcontactpunten zoals toiletbediening, deurklinken en lichtknopjes met huishoudbleek.
• Pak hiervoor een emmer met 5 liter water. Doe hier een koffie kopje bleekwater in (125 milliliter). Bleekwater kunt u in de supermarkt kopen.

In onze koffiekopjes past 200 milliliter, ik heb het net gemeten, maar dat zal ik econometrisch gezien wel weer niet goed gedaan hebben. Ik ben wel blij dat ik nu weet waar ik bleekmiddel kan aanschaffen.
Nog 3 leefregels, omdat ik er zelf niet genoeg van krijg:

• Verzamel het wasgoed van de zieke huisgenoot in een aparte wasmand en was dit op minimaal 40 graden met een volledig wasprogramma en normaal wasmiddel.
• Doe de afwas van de zieke gescheiden met standaard afwasmiddel en heet water.
• Laat de zieke persoon het eigen afval in een aparte afvalzak in de eigen kamer gooien. De zak mag gewoon in de (grijze) afvalbak voor het restafval.

Godzijdank dat die zak gewoon in de tussen haakjes grijze afvalbak mag. Samengevat, ondanks alle regels die wij niet naleven, is man E tóch negatief getest en moeten wij nog minstens 11 dagen thuisblijven.
Om van dit alles bij te komen ging ik ’s middags met hond M rennen langs de Bosbaan, waarbij ik bijna struikelde over de hondjes van Candy Dulfer. ‘Ze lopen altijd in de weg’, lachte ze. Maar dat vond ik niet erg. Wel erg was mijn angst iemand in te halen of tegen te komen. Voor de zekerheid de berm en de adem in.
Aan het eind van de dag legde ik in 4 potjes (dank vriend M, vriendin Y, neef J en ex R) lukraak wat Wordfeud woorden: kleun, beven, pech, weeën, builen, lauwige… Elke keer als WF het woord juist gespeld vond, kreeg ik als beloning een advertentie.
Nog even dubben om voor €5,49 de reclameloze versie aan te schaffen en dag 2 zat erop.