Hebhad

{Gesprekken met mijn moeder}

Weet je wat man E gisteren tegen me zei?!
Ja, dat weet ik wel.
Nou, wat dan?
Dat je ’m wel wat meer complimenten mocht geven omdat ie zo in het huisje aan het klussen is.
Doe niet zo flauw mam. Ff serieus. Hij zei dat ik mijn leven met jou, hier in Aafenir in Frankrijk, kwijt ben.
Maar dat is toch ook zo?
Luister nou eerst gewoon even mam. Gisteren drong het voor het eerst helemaal tot me door dat je weg bent. En ook niet meer terug komt. Het is net als bij papa, toen dacht ik ook na een maand of twee, nou is het wel welletjes. We waren na Ajax naar de muziekavond gegaan en
Ajax? Tegen wie moesten ze?
Vojvodina. 4-1. Makkie. Ik heb er weer helemaal zin in, in het seizoen.
Wie? Vojvodina? Waar komen die vandaan?
Daar gaat het nou ff niet om, mam, laat dat maar zitten. We gingen naar de muziekavond en daar was allemaal consternatie met omgevallen dienbladen met bier, had vriendin C gedaan, haha. En eventuele nieuwe buren die op de plek van D komen wonen en er was ook nog hele mooie muziek, weet je wel P met die prachtsaxofoon. En ineens was je er niet. Ik keek verdomme dat hele terras af, er zaten wel 150 mensen denk ik, en nergensnergens zat jij met je witte bril, groene polo en blauwwitgroene broek. Een cornetto te eten. Ik begon met huilen en het hield niet op. Vriendin Y troostte me, ik ging een tijdje alleen op het invalidentoilet zitten, maar het hielp niet. Toen ben ik W in de armen gevallen, ik dacht dat is misschien een surrogaat-moeder, hielp ook niet. Of het hielp wel een beetje, maar het stroomde maar door. Man E brak z’n gesprek met C af en
Hij was zeker weer aan het bulderen op het terras?
Hahaha, nee mam, het ging over onderwijs. En we liepen samen naar huis. Onderweg kwamen we vriendin M nog tegen, weer knuffels en begrip en de juiste woorden, maar toch voelde ik me alleen. Ik wilde gewoon dat het allemaal ophield. Dat iedereen stopte. Dat hét stopte. Maar dat gebeurde niet. Thuis in Aafenir deed ik de kaarsjes aan, namen we nog een drankje en toen zei man E dus dat ik het leven dat ik hier samen met je hebhad kwijt ben en luisterde ik naar ons gesprek van 9 juni dat ik had opgenomen waarin je zei wat ik moest doen als het op de camping niet goed met me zou gaan.
Oh ja dat weet ik nog. Iets van ‘Laat het maar zijn’ en ‘ga bij lieve mensen langs’.
Precies dat ja mam. En toen stopte man E me in en viel ik als een blok in slaap.