Op-slot-boek 2020-3 Schoorsteen

Onderweg met hond M kwam ik vandaag het tafereel hierboven tegen, onder een van de viaducten van de Gooiseweg in de Watergraafsmeer. Wie het weet mag het zeggen. Alhoewel, iets weten, daar gaat het helemaal niet om. Misschien is het van Streetart Frankey, van wie op de raarste plekken in de stad de vrolijkste kunst opduikt.
Er kwamen twee pakjes uit Groningen. De LP van Benjamin B, waar ik abusievelijk de B-sticker van heb weggegooid, maar fijne kennis M was gelukkig zo vriendelijk de sticker alsnog op te sturen. En eindelijk het groen-witte nummer 10 shirt van de FC. Ik ging er gelijk in hardlopen. Ook al ging het een stukje sneller op de 5 km, met lopen bezig was ik niet. Te druk met tegelijk de triomf van ‘Zie mij nou eens’ en de angst datzelfde statement te maken, vooral toen ik in de verte de JC ArenA zag opdoemen. Alsof je als hardcore F-Sider een vrouw van middelbare leeftijd die in een T-shirt van een boerenclubje langs de Amstel draaft in elkaar gaat beuken. Ik kwam een racefietser tegen. Hij stak zijn duim op en riep ‘Groningeuh!’
Qua corona: geen vuurwerk dit jaar. De ‘hockeytraining over hockeytraining’-avond van tienerdochter ging niet door. Ik mag toch weer fitnessen in de gymzaal. Bij gebrek aan horeca-inkomen is tienerzoon een handel in de Jordan-collectie van Nike begonnen. Man E mag buiten wel en binnen niet jeu de boulen.
Het moeilijkst om te schrijven vind ik dit. In het weekend werd er hard met de brievenbus geklepperd. ‘Zwarte Piet’, lachte man E, nooit te beroerd een foute grap te maken. Ik liep naar de voordeur. De bel bleek het niet te doen, iets met een kapotte afwasmachine, stoppengroep er voor de zekerheid uit, deurbel ook op die groep, al twee weken afwassen, maar daar gaat het nu even niet om. Het was een bezorger van de kruidenier uit Oostzaan. Hij had een donkere huid en een afrokapsel. Mijn mond ging open, nog net kon ik de zin ‘Het is echt Zwarte Piet’ inslikken. Ja, niet alleen Piet, ook nog Zwart. Wat maakt mij dit? Een racist? Een Oost-Groningse boerendochter van middelbare leeftijd die gewoon niet beter weet? Iemand die niet los kan komen van de kaders waarin ze is opgegroeid ook al doet ze echt haar best? Wat ik nu wel beter snap is waar het begrip politiek correct vandaan komt. Als je instinct zo duidelijk opspeelt, dan is je verstand verplicht om zich correct te gedragen. Beetje kromme zin, maar het zegt veel over mijn gehaspel met dit onderwerp.
Oh ja en over die middelbare leeftijd van mij, daar heb ik ook veel moeite mee. Het enige wat nog ontbreekt is een kort pittig kapsel zou ex R zeggen. Maandag maar naar de kapper.