Begin

{Indachtig m’n moeder}

Net las ik in het boek Hoe besta je na? een essay van filosoof Marli Huijer, Het niet-geleefde leven. Zij schrijft dat je met de herinneringen aan de overledene en met je verbeelding waarmee je het niet-geleefde leven imaginair kunt voortzetten, iemand een nieuwe, andere plek kunt geven. Essays zijn ingewikkeld, maar ook troostrijk.
En dus app ik mijn moeder een foto van haar vloerkleed dat nu bij ons in de kamer ligt. Vertel ik haar dat haar opvallende winterjassen nicht M als gegoten zitten. En is ze gewoon mee als ik met man E, de zoon, de dochter, R en hond M haar as ga uitstrooien bij de graven van mijn vader en mijn broer. Ik vraag haar wat ze wil en ze zegt dat ze alleen bij haar zoon wil liggen. Bij haar ex, nee liever niet. Maar ik strooi toch een beetje bij mijn vader. Ik wil ze bij elkaar hebben. Terwijl mijn nieuwe gezin alvast terugloopt, blijf ik bij het oude achter.
De laatste maanden heb ik veel nagedacht over wie je nog bent als je oorsprong weg is. Geen zus meer, geen dochter, maar wat dan wel? Zoals gebruikelijk bij de beste vragen is er geen antwoord. Een onbestemd gevoel, een denkrichting, meer zit er niet in.
Maar starend naar de as en de stenen weet ik het ineens. Mijn oorsprong is helemaal niet weg, mijn begin ligt hier. Op deze plek, in Bellingwolde. Mijn broer, mijn vader en sinds kort ook mijn moeder mogen dan dood zijn, ik en dus ook mijn begin is er nog. En in m’n fantasie kan ik ze alle drie tijdens mijn midden en einde meenemen.
Verheugd met dit inzicht loop ik mijn nieuwe gezin achterna. Ik teer er het hele weekend op. Tot gisteravond. Als de onbestemdheid, het verdriet en het gemis weer toeslaan. Zomaar ineens. Daar helpt een imaginaire vader, moeder of broer geen mallemoer aan.
Ajax helpt wel. Dit weekend zijn we voor het eerst sinds tijden weer eens Lucky en staan we ook nog eens tweede. Denkbeeldig zijn we nagenoeg kampioen.
Morgen teken ik het voorlopig koopcontract van mijn moeders huis. Ik twijfel of man E mee zal naar de notaris of dat ik alleen moet gaan. De dochter vereenvoudigt de keuze: zou het fijn zijn als hij me kan troosten, mocht ik verdrietig worden?
Nee dat hoeft niet, dat kan mijn moeder gewoon doen.