Categorie: Gezin

Ondertussen is er in mijn halflege nest nog wel een kuiken achtergebleven. Met een biceps waar je u tegen zegt, maar dat terzijde. Een kuiken waar ik graag koffie voor maak en waarmee ik in het mooiste Spaans praat en zing. ¡Ola supermercado! Een kuiken dat blij is met mijn huishoudelijke systeempjes en niet meer met me mee wil naar Ajax, maar misschien heeft ie wel gelijk. Een kuiken dat allang kan vliegen, maar lekker in het nest blijft zitten. Misschien heeft ie wel gelijk.
Over precies 117 dagen vlieg ik met dat kuiken een oceaan over, op naar de liefde. Ja, ik formuleer dat nu maar even zo, omdat woorden als relatie, vriendin, verkering de lading misschien niet dekken en ik er voorzichtig en goed mee om wil gaan. Hoe dan? Nou, met google natuurlijk.
Er zijn veel benamingen voor allerlei stadia waarin een relatie kan verkeren, leer ik online. Voor al deze voor mij nieuwe vormen van rela’s valt veel te zeggen. Als je er niet direct het label van relatie aanhangt, heb je langer de tijd om na te denken wat je wilt en kun je je indekken als je het niet zeker weet. Social media spelen natuurlijk een grote rol, omdat je liefde minder privé is en alles perfect moet zijn en hoe weet je nu wanneer je rela perfect is? Dan is het maar goed dat je de liefde over allerlei stadia uit kunt smeren. Ik lees over een twarrel, een twijfelscharrel, dat is iemand waarmee je regelmatig afspreekt, niet exclusief mee aan het daten bent, maar die potentieel wel tot een rela of prela (pre-relatie, periode net voordat een relatie een relatie wordt) zou kunnen uitgroeien. Een situ (afko van situationship) heb je ook, dat is ongeveer hetzelfde als een scharrel. Twee personen die misschien sex hebben en of romantische gevoelens , maar niet officieel samen zijn. Dan is er nog de ignorela, de ignore relatie. Die komt mij bekend voor. Dat is een relatie die geen relatie wordt genoemd. Toch ziet iedereen in de omgeving dat het een relatie is of gaat worden. De geliefden in kwestie ontkennen het alleen nog voor zichzelf. Of zoals rela E maanden heeft geroepen: ‘If it looks like a duck, swims like a duck, and quacks like a duck, then it probably is a duck.’
Wat mij weer terugbrengt bij het onderwerp van dit stukje: nesten. Toen ik vorige week in Frankrijk was, om het huisje van moeder A winterklaar te maken, vond ik een leeg nest. Ingenieus in elkaar gevlochten takjes, met kleine witte veertjes erin. Uit een boom gevallen. Maar dat gaf niks, het had haar dienst gedaan. Gelukkig zit mijn nest nog lekker vast. Komend weekend komt de eend van mijn oudste kuiken langs. Ga ik lekker wat voor haar bakken. Ze had zin in kwarktaart, zei ze. Me schoondochter.

De eerste dochterloze week was voorbij. De week had vol gezeten met chakra’s, hitte, entitlement, een sterrenhemel, tickets naar Miami en gênante videobeelden uit de jaren negentig. Te veel voor één stukje.
Ik appte en spraakberichtte de dochter een paar keer per dag en vroeg man E of het niet teveel was. ‘Vraag het haar’, zei hij. Dus dat deed ik. Een paar dagen hoorde ik niks. Geen nieuws is goed nieuws. Een uitdrukking van niks. In de categorie: je moet het een plekje geven… De tijd heelt alle wonden… Echt heel veel jeuk.
Toen was het mijn verjaardag en videobelde ze. Ze kon zien hoe ik mijn cadeaus uitpakte en ik zag haar wallen onder een paar stralende ogen. Er waren vriendengroepen, een tapasstraat, karaoke, het feest van de Virgin de la Vega, de namen van alle kledingstukken in het Spaans. Er kwam een huisgenoot in beeld, een vreemde kast met vertrouwde kleding en uitzicht op een luchtkoker.
Thuis moesten we verder met de voorbereidingen voor het verjaardagsfeest, maar zij wilde niet ophangen en ik wist waarom. Het contact zou verbroken zijn, ze zou zich alleen voelen en zich afvragen wat ze daar in vredesnaam alleen in die stad te zoeken had. Maar. Ze zou zichzelf ook weer oppakken en meegaan met de andere taalschoolstudenten naar het stierengevecht. En daarna zou ze een spraakbericht sturen waarvan zij daar en wij thuis misselijk werden. Zo eindigde de eerste week en kon de volgende niet anders dan beginnen.

Zo ging het echt. We waren redelijk op tijd op Schiphol. Met ruimbagage van net onder de 23 kilo, een koffertje met tien kilo, een A4 schooltas die ik in 1999 in New York had gekocht en hond M. Man E parkeerde op P1, direct naast de bagagekarren. Afdeling Cow, vak 111. Het was net of ik naar Ajax ging. ‘Goed onthouden,’ zei de tienerdochter. Hond M dook de lange gang in. Op de loopband durfde ze niet. Op de roltrap evenmin. Toen we bijna bij de hal van het treinstation waren, ging ze in de welbekende houding zitten. Wel poep, geen zakjes. Man E rende terug naar de auto. De tienerdochter en ik stonden rond de poep te wachten. ‘Dat doet ie anders nooit’, zeiden man E en ik in koor.
De hal was ver. De rij was lang. De hond nerveus. Het afscheid warm.
Eenmaal in het Amsterdamse Bos probeerden we normaal te doen. Dat lukte alleen hond M. Af en toe keek een van ons op de telefoon. ‘Ze staat in de verkeerde rij!’ riep man E. ‘Het boarden is al over drie kwartier,’ ongerustte ik terug. We liepen verder, zagen niks. Hoorden ook niks, maar dat kwam omdat er op de A9 vanwege onderhoud geen auto’s reden. Bijna weer bij de auto stond er ‘Ik zit in het vliegtuig!’ in de groepsapp. Precies op dat moment begon hond M weer te poepen. ‘De opluchting’, zei man E en we lachten. Thuis in de hangmat ging het op afstand meereizen door. Het vliegtuig had drie kwartier vertraging. De koffers lieten lang op zich wachtten. De Spaanse overheid had een Civil Protection Alert gestuurd vanwege extreem risico op storm in de omgeving van Madrid. Zou de bus wel rijden? De geplande overstaptijd van vliegtuig naar bus was 2,5 uur. Zeven minuten voordat de bus vertrok stond de tienerdochter bij de halte en trokken wij een wel heel lekkere fles champagne open. ‘Alleen maar Pinot Noir, er zit geen Chardonnay in’, watertandde man E. Hij had er Franse geitenkaas en Italiaanse dipstokjes bij gekocht. Dat doet ie anders nooit.

Vorig jaar ben ik twee keer naar de voorstelling Gedeelde smart van Brigitte Kaandorp en Jenny Arean geweest. De eerste keer zat ik alleen in Carré en de tweede keer met moeder A. De naam van het theater is het vermelden waard want ik las net een recensie over de podcast Classy, die gaat over het ongemakkelijke fenomeen klassenverschil en hoe dat doorwerkt in iemands leven, waarbij mijn blik op het woord minderwaardigheidsgevoel bleef hangen. Een gevoel dat hoort bij én uit de provincie komen en opkijken tegen de ouders van het categoraal gymnasium én willen opscheppen dat je het zelf ook maar mooi in die grote stad gemaakt hebt en naar Carré gaan de normaalste zaak van de wereld is. Ik denk, precies waar die hele podcast over gaat. Nou ja, voer voor een ander stukje.
Brigitte zong in die voorstelling een lied over afscheid nemen van haar zoon op Schiphol waar ik om moest lachen en huilen tegelijk:
De twijfel die een moeder teistert
En ook van laat me niet alleen
Ik stortte radeloos ter aarde
Ik riep, mijn hart, toe breek het niet
Maar ja, wij komen uit de polder
Zo zingen wij hier niet
Maar de tranen stroomden mij pas echt over de wangen toen ze Let op haar zong, een lied over haar dochter:
Ik wist dat ze niet voor altijd mijn kleine meid zou zijn
Maar ik wist niet dat ik haar vandaag zo kwijt zou zijn
En al ligt de wereld open
Als je haar ziet lopen
Let op haar
Ze is wijs, ze is verstandig
Maar toch ook nog wat onhandig
Dus let op haar
Ja. Dus. Ik nog een keer naar dat theater waarvan ik de naam genoeg heb genoemd, samen met moeder A, om dat lied nog een keer live te horen. Weer die wangen met die tranen.
Gisteren, bij een post met tien tranentrekkende foto’s van de van-baby-naar-tienerdochter op Instagram, plakte ik die muziek er vetter dan vet onder. En ja, ik weet hoe dat moet een reel maken met muziek. Tenminste dat denk ik. En ja, ik doe mijn best om dit stukje wat luchtiger te maken, maar het lukt even niet. Sterker nog, ik ga het nog wat aandikken:
Het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis, zo’n veertien jaar geleden. Zes keer, om de veertien dagen, gaan man E en ik naar de afdeling dagbehandeling. Er zijn daar grijze bedden en rode stoelen met veelal kale mensen erin. Er is een inpandige apotheek waar mensen in maanpakken rondlopen. Af en toe komt er iemand uit om een in blauw plastic gehulde verpleegkundige een zak met wit vloeibaar spul of een spuit met rood vloeibaar spul te brengen. Ik zit vijf keer op een grijs bed en één keer in een rode stoel. Uit mijn linkerarm hangt een slang. En ik denk, stond ik alvast maar op Schiphol.

Het echte missen gaat in september beginnen, maar nu is ze ook weg. Anderhalve week, met een vriendin, interrail pas, een ID, duizend bladzijden en mijn oude zonnebril.
In onze gezinsapp zie ik een rave in Zürich langskomen, uitzichten vanuit de trein op de Alpen, koffie en kuikens in een Italiaans vakantiehuis. Overigens is het gebruik van die gezinsapp niet zo eenvoudig als het lijkt. Als gezin hebben wij vijf groepen: dochter en ouders, zoon en ouders, moeder en kinderen, vader en kinderen en dus de app waar we alle vier in zitten. Natuurlijk appen we elkaar ook nog één op één. En er is nog een iets uitgebreidere familieapp waarin ook oma A en opa R in zitten. Na meer dan twintig jaar blijft opa R een vreemde benaming, maar ik kan nu even niets beters bedenken en de insteek van dit stukje – en ook van de komende stukjes – is de relatie tussen moeder en dochter en het halflege nestsyndroom, dus dan is opa een prima rol en ik dwaal nu echt te ver af. Punt is: wanneer welke app te gebruiken? Echt leuke foto’s halen de familieapp, meer dagelijkse dingen worden in de groepsapp gezet, zaken die de zoon niets aan gaan komen in de dochter-ouders app en vice versa. Alleen met de dochter app ik over ‘wanneer gaan we samen naar Barbie’, ‘kijk wat een schattig hondje’, ‘weet jij nog een leuke caption voor m’n post?’ Maar voor je het weet gaat het ineens over een reisverzekering of een haalbreng-vraag en weet man E van niets. Terwijl hij het wel moet oplossen. Gedoe. Gezeik. Net als deze hele alinea trouwens.
Ondertussen overweeg ik dit jaar mijn verjaardag te vieren. Samen met man E heb ik afgelopen zomer drie verjaardagen georganiseerd, dus ik wil misschien zelf dan ook wel aan de beurt zijn. Twee: ik heb echt heel veel leuke oranje, paarse, witte, gele en blauwe lampionnen bewaard. Drie: vriendin Y bracht mij op het idee (met buikpijn) verschillende vrienden toch maar eens allemaal tegelijk uit te nodigen. Drie A: ik hou van cadeaus uitpakken. En vier: ik wil iedereen laten zien dat ondanks het halflege nest, mijn leven heus wel doorgaat. Sneu en bijna 55. Ook een prima omschrijving over hoe ik mij als moeder van twee volwassen kinderen voel. Gelukkig heb ik al m’n appgroepen nog.