{Gesprekken met mijn moeder}
Ik ben jarig vandaag, mam. En je hebt me nog niet gebeld, geappt, gefeliciteerd. En vooral niet, het verhaal verteld van hoe het 58 jaar geleden ging.
…
Moet ik het dit jaar dan maar aan mezelf vertellen?
…
Nou goed, als jij het niet doet. Je was al bijna veertien dagen over tijd en als ik zondag 8 september 1968 niet geboren zou worden, moest je de volgende dag naar Groningen, naar kraamkliniek Huize Tavenier. Maar gelukkig in de avond van de 8e begon het toch te rommelen en rond 5.00 uur ’s morgens was ik er. Ja, jij deed er veel uitgebreider en veel langer over om me mijn geboorteverhaal te vertellen, maar zo ging het toch?
…
Het begint me te irriteren mam, die puntjes. Dat niet over praten moet je niet zo letterlijk nemen. En wat zit je nou te wijzen naar je telefoon? Als je niet meer praat, hoe kun je dan nog wijzen? Oh, je bedoelt je notities? Welke?
Ah, een overzicht van ideeën voor cadeaus voor mij. Een high tea in het Amstel hotel, samen iets moois uitzoeken in de winkel van het Stedelijk, bijzettafel don’t leave me van 155 euro… Bedoel je dat?
…
Blijkbaar niet, ik scrol ff verder, is het de notitie van Psalm 141 : 3? Ja, ik denk dat je dat bedoelt.
Zet, Heer, een wacht voor mijne lippen;
Behoed de deuren van mijn mond,
Opdat ik mij, tot genen stond,
Iets onbedachtzaams laat’ ontglippen.
Hahaha, dat is die opmerking die jouw moeder altijd tegen je maakte. Dat je eerst na moet denken voor je wat zegt, niet alles eruit flappen. Heb je me toch aan het lachen gemaakt.
Ondertussen heb ik die bijzettafel ff opgezocht, omdat ik de titel mooi vond, ook al heb je je er niet aan gehouden. Maar hij is inmiddels 221 euro. Beetje prijzig. Ik denk dat ik toch ga voor de high tea. Samenalleen met jou.
