{Gesprekken met mijn moeder}
Ieder ochtend als ik aan m’n bureau ga zitten, schud ik even met dat potje waar je nu in woont. Op en neer als een soort sneeuwbol wat je-zoon-mijn-broer altijd zo leuk vond om te doen. Daarin zag hij de witte vlokken naar beneden dwarrelen en hoor ik de grijze kruimels heen en weer schuiven.
Ik las vanochtend de column van Aaf over haar vriendin Paulien: ‘Als je beste vriendin gestorven is, wil je je beste vriendin steeds bellen om uit te huilen.’
Je leest de krant allang niet meer, maar als je dat had gedaan, was je woedend geweest. ‘Wat denkt die Aaf wel niet?’, zou je gezegd hebben, ‘bah al die BN’ers die aan de haal gaan met verdriet en rouw. En dan zo pontificaal in de krant, allemaal egotripperij.’
Nou ik doe eigenlijk hetzelfde, maar dan op kleine schaal. Er is alleen geen markt voor merk ik, veel minder likes en reacties dan wanneer ik over Ajax schrijf, over m’n broer, de zoon, de dochter of de gebreken van man E. Na een maand of vier hebben de mensen er geen zin meer in. Nou, ik ook niet mam. Maar het zal wel moeten.
Alles moet ik je nog vertellen: hoe mooi de bogen in de Mezquita de Córdoba waren, hoe lekker het zwembad in El Gastor en de Spaanse garnalen van de grill van man E, dat Connie weer een nieuw boek heeft – wat denk jij: zijn we nieuwsgierig of vinden we het van tevoren al vreselijk -, dat ik met nicht M naar een voorstelling van Marcel Hensema was, dat ik je de foto’s van je kleindochter met een wauw galajurk nog moet doorsturen en dat ik een gele miniatuur Kangoo voor m’n verjaardag heb gekregen, ik moet je nog vertellen dat ik appelmoes heb gemaakt van de appels van gymjuf I, dat de camping vroeg of we mee willen doen met het airco project – wat vind jij? – dat ik elke ochtend vroeg opsta en eerst een half uur pilates doe en sowieso gezonder probeer te leven na vier maanden ‘het zal allemaal wel’, dat er met €60.000 is overboden op je huis en dat ik me zo verheug op Tadić weer in de Arena zaterdag en dat je dan geen idee hebt wie dat is en waarom, dat de transplantatie-operatie van m’n lymfeklieren pas in 2027 is, dat ik het nog door jou geslepen potlood gebruik om zinnen in het boekenclub-boek mee te onderstrepen, dat man E het te druk heeft met z’n werk-RvT-jdb en je kleinzoon me meehelpt onze kerstreis naar Marokko voor te bereiden, dat ik met kerst helemaal niet weg wil, maar met jou en R onder de boom wil zitten, dat het gat tussen jou en mij steeds groter wordt, dat er geen einde aan gaat komen wat ik nog allemaal ga meemaken en jij helemaal niks meer. Dat je zo diep van binnen zit en ik je nergens kan vinden.
Er staan geen puntjes meer mama. En dat kan niet.
